Büşra
@witchufflepuff
15 Ekim
74 okur puanı
Şubat 2018 tarihinde katıldı
''KF hastalarının elinden çok şey alınmıştır. Biz her gün tedavimize, alacağımız ilaçlara göre yaşarız.''
Odamda ileri geri volta atarken ona kulak verdim.
''Çoğumuz çocuk sahibi olamayız, birçoğumuz böyle bir şeyi deneyecek kadar uzun yaşamaz bile. Bunun ne demek olduğunu ancak diğer KF hastaları anlar ama biz birbirimize âşık olmamalıyız.'' Kararlı bir edayla ayağa kalktı. ''Yani KF'nin benden -bizden- çaldığı onca şeyden sonra, ben de karşılığında ondan bir şey çalıyorum.''
Bilardo istekasını videoyu izleyen herkese meydan okurcasına kaldırdı. ''Üç yüz dört nokta sekiz milimetrelik mesafeyi çalıyorum. Yani tam otuz dört santimi...bir adımlık mesafeyi çalıyorum.''
Hayranlıkla bakakaldım videoya.
''kistik fibroz benden daha fazla bir şey çalamayacak artık. Şu andan itibaren hırsız benim.''
Uzaklarda bir yerden onu cesaretlendirmek ve ona moral vermek isteyenlerin alkış seslerini duyduğuma yemin edebilirdim. Stella bir an duraksadıktan sonra doğrudan kameraya baktı. Doğrudan bana baktı. Orada afallamış halde kalakaldım;kapımın üç kez sertçe çalındığını duyunca olduğum yerde sıçradım.
Kapıya gidip ardına kadar açtım. İşte oradaydı. Capcanlı.
Stella.
Bilardo istekası elindeydi,kalın kaşlarını meydan okurcasına kaldırıp istekanın ucunu göğsüme dayadı. ''Üç adım uzakta... Anlaştık mı ?''
Reklam
Laini Taylor'un kitaplarını okurken kaderimin hep L.Taylor'un kitaplarını geç okumak olduğunu düşünürken buluyorum. Kendisinin kitaplarını çok sevsem de hıp hızlı okuyup bitiremiyorum. Hayalci ve Kabus Perisini geç bitirsem de bu kitapların evreninde bu kadar vakit geçirmek ne yalan söyleyeyim beni çok eğlendirdi doğrusu. Bu serüvende kalbimin kırıldığı olaylar olmadı değil. Ne söylesem ne anlatsam eksik kalacakmış gibi geliyor. Ancak söylemek istediğim tek bir şey var. Görünüşümüz ya da bizimle anılan herhangi bir sıfat yüzünden öyle olmak zorunda değiliz. Çevremizdekiler hakkımızda ne söyler ya da bize ne yakıştırırsa yakıştırsın bunu değiştirmek bizim elimizde. Hayal edin ve lütfen inanmaktan vazgeçmeyin.
Lazlo yanındayken Sarai her şeyin mümkün olabileceğini hissediyordu. ''Geçmişi arkada bırakabilir miyiz ?'' diye sordu kız.
Bırakabilirler miydi? Asıl soru buydu.
''Arka denen yer geçmiş için mükemmel bir seçim.'' dedi Suheyla. ''Geçmişi arkada bırakmazsak, her şey üst üste yığılır ve sürekli ayağımıza takılır.'' Torununa bakıp gülümsediğinde, Sarai da ona gülümsedi.
Böylece Eril-Fane'in gözünde, Isagol'la Sarai arasındaki son benzerlik kırıntıları da kayboldu. Evet, kızı annesine çok benziyordu. Ama Isagol'un alaycı gülümsemeleri asla gözlerine kadar ulaşmazdı. Sarai'ın tatlı gülümsemesi adeta ışıldıyordu ve bir şey daha vardı... Eril-Fane, kızının gözlerinde ışıltı görse de Suheyla ve Azareen genç kızda onun yansımasını, Isagol'dan önceki Eril-Fane'yi görebiliyorlardı.
Eril- Fane kelimeleri yakalamaya çalışıyordu ama ağzından tek bir kelime çıkabildi: ''Kızım.''
Bu tek kelime, Sarai'in içinde hep hissettiği boşluğu doldurdu. Babasında da benzer bir boşluk hissi olup olmadığını merak ediyordu.
''Baba,'' diye karşılık verdiğinde o boşluğu fark etti ama babasındaki boşluk boş değildi. O boşluk küçük kemikler ve kendinden nefretle doluydu. Şimdi aralarında geçen iki kelime içlerindeki boşluğu dönüştürüyor, boşluğu dolduruyordu. Her şey eskisinden çok daha kolay görünüyordu.
Eril- Fane yıllardır ilk kez yine dik durabileceğini hissedebiliyordu. ''Çok özür dilerim,'' dedi. Sözler yüreğinin en derinlerinden geliyor, parçalanan ruhu bu sözlerle dikenli kırbaca takılan et parçaları gibi yapışıyordu.
''Biliyordum,'' dedi Sarai. ''Ben de özür dilerim.''
Adam ağlayacak gibi olup başını iki yana salladı. Kızının kendisinden özür dilemesi ağır geliyordu. ''Özür dileyecek hiçbir şey yapmadın.''
''Bu doğru değil. Kâbuslarına girdim. Kâbusun oldum.''
Reklam