… öyle bir rüzgar ki,
kendi gitti,
ismi bile kalmadı yadigâr.
yalnız şu beyit kaldı,
kahve ocağında, el yazısıyla:
“ölüm Allah’ın emri,
ayrılık olmasaydı”.
Güçlüklere bir başına da olsa karşı koyan insan, güçlü insan olmalı. Ben bunu yalnız kalıp da ümitsizlik içinde olduğum anlarda daha iyi anladım. Bununla beraber senelerden beri o kadar çok yalnız kaldım ki bu duruma âdeta alışır hatta güçlü olmanın gururunu duyabilmek için zaman zaman yalnızlığı arar oldum. Şu anda gurur diye adlandırdığım bu his, başlangıçta bir avunma yoluydu. Hayatlarının benim gibi ızdırapla dolu olduğunu sananlar, buna benzer bir sürü avunma çareleri bulmuşlardır. Bu çareler, o yalnız kalmış insanların yalnızlık anlarındaki arkadaşlarıdır. Hayatın karşısında bu arkadaşların yardımıyla tutunabiliriz.