Bence intihar gibi trajik bi’ durumu mizahla birleştirip bunu okuyucuya yansıtması sivri bi’ zekanın birleşimidir ama bazı yerlerde yazarın intihar konusunda bu kadar yaratıcı olması biraz ürkütücüydü. Kitabın dili bence akıcıydı, çoğu zaman diyaloglar üzerinden ilerlese de beni sıkmadı yani bence bi’ solukta okunabilecek bi’ kitaptı. Daha öncesinde yazarın Dansa Davet kitabını da okumuştum ama bu kitabını daha başarılı buldum.
‘’Başka türlü bakarsak bunda bir güzellik de görebiliriz. Çünkü, sırtları kambur, yüzleri birbirinin omzuna gömülü, dizleri birbirine dolanmış, bacaklarının alt kısmı ve ayaklar tek bir noktada birleşmiş vaziyette, yüz yüze yatan bu fıçıcı çiftin şekli, bir bütün olarak, ok saplanmış bir kalbe benziyor, tam anlamıyla Eros'un oku değil ama olsun... Suçunu kabullendikleri bir sırrın ve paylaştıkları bir utancın yükünden ruhları kurtulan bu iki kurban, âşıkların ağaç gövdelerine kazıdığı ve iki tarafına da adlarının baş harflerini koyduğu şu tipik çizimi hatırlatıyor. Belki de Attale ile Jérôme, doğada bir yerde çılgınca aşklarının hatırası kalsın diye bu pozisyonda ölmüşlerdir.’’