Hiç, bildikleri hiçtir, bilmek istedikleri hiç.
Bak da gör şu cahilleri, kurulmuşlar tepesine dünyanın.
Onlardan değilsen şayet kâfir derler adama.
Boşver onları Hayyam, sen bak kendi yoluna...
"Her gün biri çıkar, başlar, benim ben demeye,
Altınları, gümüşleriyle övünmeye.
Tam işleri dilediği düzene girer,
Ecel çıkıverir pusudan: Benim ben, diye."
Bazen aklım almıyor; onu yalnızca ben, hem de öylesine içten, öylesine dolu dolu severken, ondan başka hiçbir şey görmez, bilmezken, ondan başka hiçbir varlığım yokken, nasıl olur da onu bir başkası da sever, sevebilir?
Genç Werther'in Acıları, Johann Wolfgang Von Goethe