Peki neden Tanrı'ya benzerliği, insan ruhunda gerçek bir zafer duygusu yaratması gerekirken, bu muhteşemliklerin ancak sözde efendileri ''Protez Tanrılar'' olabileceğimizi düşünüyor ve bu teknik başarıların hiçbiri en derin ''benliğimiz'' bir tatmin ya da mutluluk yaratmıyor? Bu tutukluğun, bu bozukluğun, bu ruhsal hastalığın kökü nerededir?