Mert Orhan Demir
@wndmrtr
“Would that I could be the peacemaker in your soul, that I might turn the discord and the rivalry of your elements into oneness and melody.
But how shall I, unless you yourselves be also the peacemakers, nay, the lovers of all your elements?
Şu anda okuduğu kitap
Bir düaliste göre iyi olan kötü ile anlamlıdır. Ancak birbirinin zıttı olan kavramlar doğa da bir anlam ifade edebilir. Değeri karşıtının varlığına bağlıdır. Birbirinden ayrı olarak gözükürler fakat hepsi aslında birliğin tezahürleridir der Vedanta felsefesi. Hepsinin özü aynıdır fakat derecedeki farklılık onları böyle gösterir. Göreli düzeyde, biz bunları ayırır ve adlandırırız. Acı vardır, şefkat vardır, Tanrı vardır. Fakat mutlak düzeyde, hepsi maya içinde dağılmıştır. Çünkü gerçek olan tektir. Verilebilecek en güzel örnek; Okyanusta, belirli güçlerin etkisi ile dalga oluşunca, oluşan o dalga yeni bir biçimdir ama o yine de okyanustur. Bu ayrılık, Maya’dır.
Her şeyin özü aynı olduğu iddia edilsede, karma eylem zinciridir. Bu anlamda kişi yaptıklarından sorumlu olacaktır. Burada evrensel iyi anlayışına uygun düşecek işlerde bulunulması gerekir. Evrensel iyi de ancak arındırılmış buddhi ile ayırt edilebilir. Ayrıca inanışa göre her düşünce zihinde samskara denen bir izlenim üretir ve yapılan işlerin bileşkesi olan karma momentum oluştururken Samskara da ölüm sonrası ruha yön veren güç olur.
Prana, akaşa üzerinden hareket eder ve atmana güç sağlar, ona hayat verir. Vedanta felsefesi, Tanrı’nın tacını alır ve upanishadlarda geçen söylemi ile tat tvam asi (sen o’sun) der. Atman’ın Brahman olduğunu ve kişinin tutunduğu şeylerden özgürleşmesini söyler. Çünkü ‘Sen O’sun’. Aradığın her şey sensin, Kainat sensin, Kozmik güç sensin der. Arzulayabileceğin hiç bir şey yok. Saf bilinç halinde, var oluşunun her var olmuşa dahil olduğunu göreceksin.
“Özgürleştirmediğiniz şey asla büyümez”
Ey hayat, sen şavkı sularda bir dolunaysın.
Aslında yokum ben bu oyunda,
ömrüm beni yok saysın...
Yaşam bir ıstaka;
gelir vurur ömrünün coşkusuna.
Hani tutulur dilin,
konuşamazsın…
Tırmandıkça yücelir dağlar.
Sen mağlupsun sen ıssız
ve kalbinde kuşların gömütlüğü;
tutunamazsın!
Eloğlu sevdalardan dem tutar,
aşk büyütür yıldızlardan;
senin ise düşlerin yasak,
dokunamazsın...
Birini sevmişsindir geçen yıllarda.
Açık bir yara gibidir hâlâ.
Hâlâ ne çok özlersin onu,
ağlayamazsın…
Yolunda köprüler çürür.
Sesin, sessizlik sanki bir uğultuda.
Savurur hayat kül eyler seni,
doğrulamazsın!
Yapayalnız bir ünlemsin