Mert Orhan Demir
@wndmrtr
“Would that I could be the peacemaker in your soul, that I might turn the discord and the rivalry of your elements into oneness and melody.
But how shall I, unless you yourselves be also the peacemakers, nay, the lovers of all your elements?
İstanbul
2005
41 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Bir düaliste göre iyi olan kötü ile anlamlıdır. Ancak birbirinin zıttı olan kavramlar doğa da bir anlam ifade edebilir. Değeri karşıtının varlığına bağlıdır. Birbirinden ayrı olarak gözükürler fakat hepsi aslında birliğin tezahürleridir der Vedanta felsefesi. Hepsinin özü aynıdır fakat derecedeki farklılık onları böyle gösterir. Göreli düzeyde, biz bunları ayırır ve adlandırırız. Acı vardır, şefkat vardır, Tanrı vardır. Fakat mutlak düzeyde, hepsi maya içinde dağılmıştır. Çünkü gerçek olan tektir. Verilebilecek en güzel örnek; Okyanusta, belirli güçlerin etkisi ile dalga oluşunca, oluşan o dalga yeni bir biçimdir ama o yine de okyanustur. Bu ayrılık, Maya’dır.
Her şeyin özü aynı olduğu iddia edilsede, karma eylem zinciridir. Bu anlamda kişi yaptıklarından sorumlu olacaktır. Burada evrensel iyi anlayışına uygun düşecek işlerde bulunulması gerekir. Evrensel iyi de ancak arındırılmış buddhi ile ayırt edilebilir. Ayrıca inanışa göre her düşünce zihinde samskara denen bir izlenim üretir ve yapılan işlerin bileşkesi olan karma momentum oluştururken Samskara da ölüm sonrası ruha yön veren güç olur.
Prana, akaşa üzerinden hareket eder ve atmana güç sağlar, ona hayat verir. Vedanta felsefesi, Tanrı’nın tacını alır ve upanishadlarda geçen söylemi ile tat tvam asi (sen o’sun) der. Atman’ın Brahman olduğunu ve kişinin tutunduğu şeylerden özgürleşmesini söyler. Çünkü ‘Sen O’sun’. Aradığın her şey sensin, Kainat sensin, Kozmik güç sensin der. Arzulayabileceğin hiç bir şey yok. Saf bilinç halinde, var oluşunun her var olmuşa dahil olduğunu göreceksin.
“Özgürleştirmediğiniz şey asla büyümez”
Reklam
Hayatın temel gayesi mutluluk arayışı mıdır? Bir insan, kendi doğasının getirdiklerini göz ardı eder ve ona tembelliği alıştıracak, her zaman kolay ve kestirme olana götürecek yollardan yürürse, kendi insanlığını ve erdemini kaybetmiş olsa dahi bu onun için geçerli ve doğru olabilecek bir hayat sayılabilir mi? Sefalet ve pislik içinde yaşamayı seçen, bunun tersi içinde yaşamak için mücadele etmeyen bir cahil halk, ne kadar köklü bir tarihi olursa olsun eğer tutunmayı bilmezse alt edilmesi oldukça kolaydır. Çünkü hakkı yaşatmaya çalışan durdurulur, doğruyu söyleyen susturulur, düşünen ve öğretmeye çalışan öldürülür. Geriye kalanlar ise birbiri ile uğraşır ta ki yabancılar onları mağlup edene kadar. Bir insanın en güçlü olduğu durum kendi özüne uygun yaşam sergilediği durumdur. Daha fazlası olduğunu düşündüğünde egosu onu esir alır ve zayıflaştırır, daha zayıf olduğunu düşündüğünde ise hiç bir zaman onun içinde keşfedilmeyi bekleyen olanları açamayacaktır. Bizim için olanı bulmak, kendini dinlemekten geçer. Ancak böyle, herkes için olan basit mutluluklardan ziyade sana özel olan ve senin için olan o şeye ulaşırsın.
Toplumsal psikoloji, zamanın başından beri belirli kümedeki bir çok insanın derinliklerini ve belleklerini onlar için hayatın sonuna geldiğinde bir başkasına aktarması. Enkarnasyonla (ruhun bedene bürünmesi) çok ilişkili ve çekici. Özellikle spiritüel olaylarla daha çok ilgilendikçe ve bilgi sahibi oldukça insan olarak tanımladığımız canlının çok daha basit bedene odaklı bir yaşam sürdüğünü ve bir çok içimizdeki potansiyeli görmezden gelerek açığa çıkabilecek sihri kapattığımızı farkettim. Belki filmlerde olan sihir gibi değil ama daha çok bize has ve doğal olan bir sihir. Evrenin yani her şeyin enerji ile oluştuğunu söyleyebiliyorsak ve bizimde her birimizin belirli enerji alanları varsa bir ihtimal bunun üzerine giderekten var etmek istediğimiz durumları gerçekleştirebilir ve kendimize çekebiliriz. Dünya üzerinde en anılan ve takip edilen Buddha, Muhammed,Krishna gibi kişilerin bu duruma sahip olmasındaki nedeni düşünürsek ve o hikmeti anlayıp hayatımıza uygulayabilirsek aradığımızdan çok daha zengin bir huzur ve mutluluğun bizi beklediğine inanıyorum.
Medeniyetler arasındaki farkların neyden,kimden,nereden hangi sebeple oluştuğunu anlatan bilgi dolu, akıllı bir kitap.
Kısa bir özet geçersem üstünlüklerin toplum karakterlerinde yatmadıklarını bunun toprağıyla,havasıyla,suyuyla,canlısıyla ve bunların ehlileştirilebilirliği ile bir ölçüt yapılabileceğini gösteriyor.
İneği,yabani olmayan bitkileri,iklimi,verimli arazileri vb. olan toplukların tarıma geçmesiyle yada belki de tarımla uğraşan ve sonradan göç ile birlikte bu nimetlere sahip olan topluluklar ruhen ve fiziken daha dayanıklı bireyler yetiştirdiler. Ve avcı/toplayıcı olmayı bırakıp tarıma yönelmeleri onları yerleşik, derin belki heybetli ve gelişik olmalarının önünü açtı. Tarıma geçen toplum geçmeyen avcılara hükmeder, kendine benzetir. Avcı/toplayıcı toplumların tutunabilecekleri bir dal yok. Tabi tarihte bunun tersi olan olaylar da var fakat mantığın ve genelin durumu böyle. Medeniyetlerin gelişmesindeki önemli gördüğüm diğer faktör küresel anlamdaki açıklığı, izole olmaması.. Bunu Polinezya toplumlarında ve Japonya daki örnekleri ile görüyoruz. Zaten her şeyi ile oldukça elverişsiz bir bölge olan Polinezya izole durumu ile asırlar boyunca olduğu yerde saymış. Japonya’nın kesinlikle yerinde saydığını söyleyemeyiz fakat komşusu olan Çin’e bakarsak durum kötü.. Bu arada Japon ırkının atasının kesin olmamakla beraber Koreli göçmenler olması çok şaşırtıcı (japon söyleviyle びっくりしたね)
Benim çıkardığım şey şuydu bu kitapta; Bir toplumun,kabilenin,boyun her türlü insan topluluklarının ancak evcilleştirilebilir hayvan ve bitkileri var ise aklen gelişiminde yüksek bir ivme kazanabilir ve parlak bir gelecekleri olabilir.(Tabi eski insan topluluklarından bahsediyorum şimdi durumlar farklı). Yoksa verdiği hayat mücadelesi ile zaten uzun bir ömrü olmayacaktır.
Öğrenilmiş çaresizlikleri, baskılarla dolu yaşamları…
Bilmeyenden her şeyi dinlemek kolay oluyor ama sefalet ve zulümdeki insanı yaşayıp gelenin anlattığı öyküler insanın yüreğini sıkıyor… Hele kadınların boyunlarının büküklüğü,milliyetlerinden dolayı kocaman bir coğrafyanın acılarıyla birlikte yok sayılması… insanın başına ne gelirse gelsin her şeye katlanıyor ama en acısı insanın kendi ölümüne bile alışması daha doğrusu alıştırılması.. Kitabı okurken şunu farkettim ki ben bu insanların acılarını asla anlayamayacağım, asla hissettikleri derinliği hissedemeyeceğim. En kötüsü de bu kitabın 2-3 sene öncesini anlatması…
