İnsan nereye giderse gitsin yüreği bir yere aittir. Kimi zaman bir toprak parçasıdır bu kimi zaman bir başkasının yanı. Kiminin denizlerde kalır yüreği kiminin en büyük hazinesidir bozkırları…
Bir kez kendini bulmuş olan kişinin bu yeryüzünde yitirecek bir şeyi yoktur artık. Ve bir kez kendi içindeki insanı anlamış olan bütün insanları anlar.
Yaşamak bitmek bilmeyen bir arayıştır ve neyi araması gerektiğini bilmiyordur insan. Budur bizi huzursuz kılan diye düşünürken belki de Yakut Cusk’un Geçiş kitabında dediği gibi “tanımadığın bir yerde tanıdık bir yüz görmek” bizleri bu arayışın ve belirsizliğin vermiş olduğu bir sebeptir…