Rumeysa Çelik
@wrumeysac
Önce VATAN
Öğrenci
Samsun
68 okur puanı
Mart 2024 tarihinde katıldı
Ama bazı mücadelelerin sonunda kazansanda bir zafer yoktur.
Rumeysa Çelik
Hayatta birşeylerle o kadar çok mücadele ederiz ki; sonunda kazansakta sevinip eğlenemeyiz, partiler veremeyiz. Çünkü o mücadele seni o kadar yıpratmıştır ki zafer kazanacakken aslında çok şeyini kaybetmişssindir.
Reklam
Sanmaki hakkın kalır alemde, kâğıtta şahittir yazan kalem de. Bırak ertelensin tüm mahkeme ve duruşmalar, şaşmaz adalet ilahi alemde.
Rumeysa Çelik
Hepimizin mutlaka gerek adalet karşısında gerek aile karşısında veya bir okul disiplin kurulunda belkide sadece arkadaş karşısında haklıyken hakkımızı alamadığımız çok konu olmuştur. Herkesin başından ya hepsi ya biri ya da 2 3 tanesi mutlaka geçmiştir. Genelde o insanların biraz özgüvenleri kırık okuyor ve dışarı karşı biraz öfkeleri oluyor çünkü haklarını alamamış oluyorlar. Biz şunu unutuyoruz burası dünya fanilerle dolu diyar burda hep bir eksiklik olur ama Allah sana yapılanı sen unutsan Allah unutmaz. Ama biz hepsini unutuyoruz…. Mezarlık dizisini 2. Kez bitirince kendimi burda buldum :)
Garip değilim, ama kötüyüm. Böyle olurum bazen.
Canım hep ağlamak ister.
Rumeysa Çelik
Ağlamak için gözden yaş mı akmalı, dudaklar gülerken insan ağlayamaz mı?
ANLATAMIYORUM
Ağlasam sesimi duyar mısınız,
Mısralarımda;
Dokunabilir misiniz,
Göz yaşlarıma, ellerinizle?
Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel,
Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu
Bu derde düşmeden önce.
Bir yer var, biliyorum;
Her şeyi söylemek mümkün;
Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum;
Anlatamıyorum.
Orhan Veli Kanık
Orhan Veli KanıkRumeysa Çelik
Kafamın içinde verdiğim bu savaş beni çok yoruyor. Tüm savaşlarım bittikten sonra umarım o "Bir yer var biliyorum.." dediğim yerde olurum..
İÇ SIKINTISI
Her şey canımı sıkıyor bugün. Perdeyi aralıyorum, Yukarda gri gök silinmiş sürüp giden bir yağmurla, Aşağıda isli bir sisin kapladığı yolda Geçiyor gölgeler, kayarak su birikintilerinde.
Bakıyorum dalgın dalgın kurcalayıp koca kafamı, Ve kurulmuş makine gibi karanlık cama Hüsnühatlar çiziyorum parmak ucuyla. Pöh! Çıkalım sokağa, görürüm belki.
Yeni kitap yok. Gezinen hayvanlar... ortalık tenha. Faytonlar... çamur... ve sağanak sürüyor... Sonra akşam ve pus, ve dönüyorum ağır ağır...
Yiyor, esniyor ve okuyorum, bişey çekmiyor ilgimi Pöh! Yatıyoruz. Gece yarısı. Bir vakit. Ah! herkes uyuyor! Bi'tek ben uyuyamıyorum, sıkıntım devam ediyor.
7 Kasım 1880
Jules Laforgue
Jules LaforgueRumeysa Çelik
Bence bir insanı söndüren içinden atamadığı dertleridir. Kimseye diyemez. Aslında anlatsa belki o kadar zarar vermeyecek ama anlatamaz içinde çözmeye çalışır çalışır ve en sonunda kendini öldürür farketmeden. Nasıl 10 sağlam elmanın yanına yarım çürük bir elma koyunca diğer 10 elmada çürüyorsa içimizde anlatamadığımız büyük veya küçük sıkıntılar zamanla çıkmaz bi bataklığa sokuyor.
Reklam