Daha dün bir geleceğim olmadığını, hayatımı bu şekliyle kabul edebilmenin imkânsız olduğunu düşünüyordum. Bugünse aynı berbat hayat bana umut veriyor.Olasılıklarla dolu olduğunu görebiliyorum.
İmkânsız olanlar ancak yaşayarak gerçekleşiyor sanırım.
Acı, umutsuzluk, hüzün, hayal kırıklıkları, zorluklar, yalnızlık, depresyon, hayatımdan bir anda mucize eseri çıkacaklar mı? Hayır.
Peki yaşamayı istiyor muyum?
Evet.
Binlerce kez evet.
... tanıdığı bir sürü insan başkalarının başına gelen korkunç olaylardan sanki gerçekten üzgünmüş ve yardım etmek istiyormuş gibi söz ederlerdi, ama işin gerçeği, başkalarının acılarından zevk aldıklarıydı; çünkü böylece kendilerinin mutlu ve şanslı olduklarına inanabiliyorlardı.
Ben kayboldum! Duygularım karmakarışık. Anılarım kayıp. Gözlerim yaşlarla dolu. Ben kötüyüm ama iyiyim de. Hiçbir şey dilemiyorum. Hiçbir arzum yok. Yitip gitsem en iyisi olur.
Zaman (bilindiği gibi) kimileyin kuş gibi uçar, kimileyin de solucan gibi sürünerek geçer, ancak insanlar zamanın hızlı ya da yavaş geçip geçmediğinin farkında olmadıklarında kendilerini daha iyi hissederler.