insanın mutlu olması ve bu mutluluğu başkalarına da vermesi bazen ne kadar kolay oluyor! diyordu. hep böyle, evet tam o anda olduğu gibi yaşamalıydı insan. ama gerçek hayat bu değildi.
birden aklına çarpıcı bir fikir geldi: "her şeyi bırakır, başımı alır giderim." diye düşündü. ama hemen anladı hiçbir yere gidemeyeceğini. hiçbir yerde hiç kimsenin ihtiyacı yoktu ona.
neden böyle olur bu insanlar ? sen ona iyilik edersin, o sana kötülük. sanki bu kural imiş; hep kendilerini haklı görürler. herkes onlara kul-köle olsun. kul köle olmazsan da zorla yaptırırlar bunu. ah, hiç tükenmiyor böyleleri, hiiç.