ateş
@xenitis_
çiçek solarken kendi sapına eğilir, bilirsin yalnızlık budur
Ölmeyi reddeden insanlar olduğunu bilir misiniz? Bir kadının ölüm ânında, ‘Asla!’ diye haykırdığını hiç duydunuz mu? Ben duydum. Ve o zaman buna alışamayacağımı anladım. Gençtim ve nefretim dünyanın düzenine yönelmiş gibiydi. O zamandan bu yana, daha alçakgönüllü oldum. Yalnızca hâlâ ölmekte olanları görmeye alışamadım.
Asıl felaket sırasında gerçeğe alışılır, yani sessizliğe. Bekleyelim.
..endişeli bir yüreğin en büyük arzusu, sevdiği kişiye sonsuza dek sahip olmak ya da ayrılık zamanı gelip çattığında, bu varlığın ancak buluşma günü gelince son bulacak düşsüz bir uykuya dalmasını sağlayabilmektir.
İnsanlar önce dış dünyadan kopuk yaşamayı öğrenmişlerdi ve kabul etmişlerdi, tıpkı yalnızca bazı alışkanlıklardan vazgeçmek zorunda kalacakları geçici herhangi bir sıkıntıyı kabullenir gibi. Ancak, bir tür işkencenin ansızın bilincine vararak, kızışmaya başlayan yaz göğünün altında, bu hapis duygusunun tüm yaşamlarını tehdit ettiğini hayal meyal hissediyorlardı ve akşam olduğunda, serinlikle gelen enerji onları bazen umutsuz edimlere itiyordu.