Canan
@xirr
27 okur puanı
Temmuz 2017 tarihinde katıldı
Bu kitabı okumak için biraz geç kalmışım sanki.İlk çıktığı dönemde herkesin elinde-dilinde bu kitap vardı.Ve nedense çok övüldüğünden midir bilmem elim bir türlü okumaya gitmemişti.Ya da belki sadece benim için zamanı değildi.
Suga kitabı okuyup sende oku diye önerince yeniden düştü aklıma.Bende bir kurban seçtim kendime ve Rosamary arkadaşımla başladım okumaya ^^
Tabi bunun eksilerini düşünemedim.Göz yaşları ile dolu mesajlar mı almadım, beni neye bulaştırdın böyle demeler ve daha neler neler.Ve haklıydı da.
Bu kitaba başladığımda sanırım anlatım şekli yüzünden ilk etapta bağlanamadım hikayeye.Okuyorum ama böyle sırf okumak için.Ne zaman ya da nasıl olduğunu söyleyemem ama bir bakmışım ki kitabı yarılamışım.Sanırım farkına varmadan adapte olmuş ve kendimi kaptırmıştım.
Okurken çoğu yerde durup kendimi sorguladım.Hayat telaşesine çevremize, sevdiklerimize en önemlisi de kendimize hiç bakmıyoruz.Neler olduğunun çoğu zaman farkında bile değiliz.Ve bu beni korkuttu.O kadar kaptırmışız ki kendimizi yaşamayı, sevmeyi, mutlu olmayı bırakmışız gibi...
Finn ve Toby kesinlikle muhteşem bir detay.Onların yaşamlarına dokunmak, en azından yaşamlarına bir pencereden bakmak bile beni mutlu etti.June ve Greta ise kendimi sorgulama sebebimdi kesinlikle...
Bilmiyorum bu kitabı anlatamıyorum.Kelimelere dökemiyorum bende ki etkisini.Sadece sevdim demek geliyor içimden.Eğer vaktiniz olursa bir şans verin derim ^^ Ah birde ağlamaklı, boğazınızın düğümlendiği bir hikaye olacağı konusunda da uyarayım.Şuan bile bu konuda uyarmadım diye azarlanıyorum ^^
Hayat giderek daralan bir tünel gibiydi.İnsan ilk doğduğunda tünel kocaman oluyordu.İstediğin her şey olabilirdin o zaman sanki.Sonra doğduğun anda belki yarı yarıya küçülüyordu tünel.Erkek doğduysan anne olamayacağın kesinleşmiş oluyordu ve bir manikürcü ya da anaokulu öğretmeni olman da pek muhtemel değildi.Sonra
büyümeye başlıyordun ve yaptığın her şey bu tüneli biraz daha daraltıyordu.Ağaca tırmanırken kolunu kırdığında bir beysbol atıcısı olmayı listeden elemiş oluyordun.Matematik sınavlarından kaldıysan bilim adamı olma hayallerinin hepsini çöpe atabilirdin. O kadar basit.Bu böylece yıllar boyunca devam ediyordu, sonunda o tünelin içinde şıkışıp kalana dek.Belki bir fırıncı, kütüphaneci ya da barmen oluyordun sonunda.Ya da bir muhasebeci.Orada kalakalıyordun. Bir gün öldüğün zaman tünel artık tamamen daralıp kapanmış oluyordu.Kendini bir sürü tercihle şıkıştırmış, sonunda tünelin altında ezilip kalmış oluyordun.
Dimitriden çok başka şeyler bekliyordum açıkçası.İlk üç kitaptaki Dimitri nerde burda ki nerde?
O ilk başlarda ki hissiyat kesinlikle yoktu.
Birde yani acayip takıldım.Sen Dimitrisin az hareket göreydik iyiydi.Ha hareket yok muydu? Vardı. Ama ne bileyip sanki karşıda iki komşu dedikodu yapıyorda bende uzaktan seyrediyor gibiydim.
Bir hararet bir olay var ama ben hissedemiyorum. İşte öyle bir hikayeydi.
Kitabın % 80ni Dimitri ve eskiye dönüşleri, karşılaştırma yapmalarıyla geçti. % 10nu diğer karakterler desek, geri kalan & 10luk dilimde sorun diyebileceğimiz olaylar vardı. Hayır hem Honor hem Dimitri farklı kişiler tarafından tehdit altında.Hiç mi o tarafa ağırlık verilmez. Evet elbette söz ediliyor anlatılıyor ama, böyle hiç tatmin edici bir aksiyon yok.
Yazar sanki Elena ve Raphael'e geçene kadar o alemde neler oluyor, millet nelerle meşgul bize bi anlatmak istemiş.Yüzeysel diyemem ama olaylara sanki uzaktan tanık oluyor gibiyiz.
Bilmiyorum ama beklediğim gibi çıkmadı.
