CARPE DİEM
@y3siw
Hiç kimse izlemiyormuş gibi dans et, hiç incinmemiş gibi sev, hiç kimse dinlemiyormuş gibi şarkı söyle, dünya cennetmiş gibi yaşa...
Bana göre eksik yazılmış bir kitap. Yaklaşık bir 50 sayfa daha olmalıydı giriş gelişme gayet keyifli akıcı fakat sonuç biraz aceleye gelmiş gibi. Olaylar arka arkaya meydana geliyor ve tam sonuca bağlanmıyor. Olaylar nasıl sonuçlanacak diye beklerken baktım kitap bitti. Bu kadar aceleyle bitmesi bütün büyüyu bozdu. Ama başlarda kesinlikle heyecanlı ve birakmayi düşünürken bile bir on sayfa daha okuyorsunuz...
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kabul etmeliyim ki ters köşe oldum. Kitabı ilk elime aldigimda tekerlekli sandalyeye mahkum biri (mutsuz) iyileşme ihtimali yok ve birgün bir kızla tanışır ve mucize gerçekleşir falan falan... Gibi bişey bekliyordum hafif Yeşilçam tadında. Her Sayfada olaylar ne zaman beklediğim noktaya dönecek diye beklerken son sayfada buldum kendimi. Beklentilerin dışında fakat kesinlikle enfes bir kitap.
Her kitapta farklı bir karektere bürünüyorum.
Kimi zaman acı cekiyorum, kimi zaman şiirleri yazıyor, kimi zaman şiir yazdiriyorum fakat ilk defa kıskandığımı hissediyorum. Evet kıskandım, kitabın sonlarına doğru sanki Maria Puder'in yerindeki bendim bana yazılmıştı onca şey...
Beni böylesine saran kitap bana ait olmalı dedim sadece bana...
Herşeyin bir zamanı var muhakkak. Aylardır duran ve bu güne kadar okumaya niyetlenmedigim kitap elbette ki doğru zamanı bekliyordu ve tam zamanında da geldi...
Iyi ki yazmışsın Sabahattin Ali ve iyi ki beni bulmuşsun Kürk Mantolu Madonna...
Puan vermedi·112 syf.··
Beğendi
·2018 23. kitabı
·26 saatte okudu
·Okunma: 16 Nisan 2018 23:24
Kimi kitaplar okunmaz adeta içilir.
Ictim yavaş yavaş her kelimesinin tadını çıkararak.
Yalnız çarpmıyor da degil hani insanı.
Hafif çakırkeyf oldum son sayfayı çevirmeden.
Zor oldu kapağını kapamak.
Yine de olsun ne büyük zevktir böylesi kitaplarla tanışmak...
Başkalarının acılarına ağlayabildimiz gün insan olmayı başaracağız...
Bir insan öldüğünde/öldürüldüğünde din, dil, ırk, mezhep sorgulamadigimizda insan olmayı başaracağız...
Hiç bir canlıya kıyamayacak kadar vicdanımız olduğunda insan olmayı başaracağız...
Bazı kitaplar kurşundan agirdir hele de gerçek yaşanmışsa...
Okumak bile bu kadar zorken bunca caniliği yaşamak güç ister.
Bi tanıdığımdan dinledigim olayları daha ayrıntılı okumak yüreğime ağır geliyor birçok defa bıraktım okumaktan vazgeçtim yine yeni yeniden elim de buldum.
Insan yakmak, cana kiymak ne demektir ve bunu sevap işlediğini düşünerek yapmak...
Hangi vicdana, kitaba, dine, hangi inanca uyar.
Kendinden olmayanı katletmek ne kadar insanca bir davranış.
Evet insanca çünkü ırkı, rengi farklı diye dışlanan, katledilen bir hayvan gördünüz mü?..
