öylee
@yaa_oyle
6 okur puanı
Nisan 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Benden okumak için kitap önermemi isteyenlerin kalbimi de istediklerini sanıyordum,hala öyle!
Reklam
Hafızanın Laneti
Bazı kitaplar vardır, okur kapatır ve hayatına devam eder. Bazıları vardır, kapağı kapandıktan sonra da zihninizde dolaşmaya devam eder. Ayfer Tunç'un Annemin Uyurgezer Geceleri benim için ikinci gruba dahil oldu. Hatta dürüst olmak gerekirse, kitabı bitirdikten sonra kendi aile tarihimi sorgulamaya başladım. "Acaba bizim evde de kimsenin anlatmadığı bir sır mı var?" diye düşündüm. Neyse ki annem gece uykusunda konuşmuyor.
Romanın çıkış noktası oldukça çarpıcı: Bir gece, annesinin uyurgezer hâlde söylediği sözler Şehnaz'ın hayatında yıllardır yerli yerinde duran taşları yerinden oynatıyor. Bundan sonrası bir aile sırrının peşine düşmekten çok, hafızanın karanlık dehlizlerinde yapılan bir kazıya dönüşüyor. Adeta bir arkeolojik çalışma; fakat bulunanlar antik vazolar değil, yıllarca üzeri örtülmüş duygular.
Kitap boyunca beni en çok etkileyen şeylerden biri "unutamamak" fikri oldu. Günümüzde sürekli hafızamızı güçlendirmekten, daha çok şey hatırlamaktan söz ediyoruz. Oysa Ayfer Tunç başka bir soru soruyor: Ya her şeyi hatırlamak bir yetenek değil de bir ceza ise? Şehnaz'ın zihni tam da böyle çalışıyor. Geçmiş onun peşini bırakmıyor; eski yaralar kabuk bağlamak yerine sürekli yeniden açılıyor. Okurken kendi kendime düşündüm: İnsan bazen unutabildiği kadar mı özgür?
Roman aynı zamanda kadınların kuşaklar boyunca birbirlerine bıraktıkları görünmez mirasları da anlatıyor. Anneanne, anne ve kız... Her biri farklı hayatlar yaşamış gibi görünse de aynı duvarlara çarpıyorlar. Burada okur olarak ister istemez şu soruyla baş başa kalıyorsunuz: Biz gerçekten kendi hikâyemizi mi yaşıyoruz, yoksa bizden önce yazılmış bir senaryonun farklı oyuncuları mıyız?
Ayfer Tunç'un karakter yaratmadaki başarısı zaten bilinen bir gerçek. Bu romanda da karakterler siyah-beyaz değil; herkes biraz
"Herkesin iyiliği sözde .. " diye anlatmıştı anneannem o günleri. İnsanın özünün kötü olduğuna inanıyordu. İnsan, iyi insan olmak için çok çabalamak zorundaydı ama kötülük için çabalamaya gerek yoktu. Bunu hayat ona göstere göstere öğretmişti. "Bir insan iyi mi kötü mü öğrenmek istiyorsan bekle .. elbet içinin karasını göstereceği bir şey olur," derdi, "melek sandıklarının şeytan kesilmesi karşılarına bir küçücük fırsat çıkmasına bakar."
Reklam