Ben de çok üzüldüm, ben de paramparça oldum ama kimseye belli etmedim. Hep dışarıda çok güçlü, her şeyi atlatan ve halleden bir kız olmam gerekti. Kimsenin yanında ağlamadım. Kimseye anlatmadım ben. Ya da içimde travma yaratan olayları dalga geçercesine anlattım acım görünmesin diye. Sonra dönüp o olayları nasıl yaşadığımı, öylesine sandıkları gibi iki günde atlatamadığımı, ağlamaktan boğulduğumu anlatınca da şaşırdılar. "Bu kadar üzüldün mü ya, bu kadar etkilendin mi?" dediler. Ne sandınız? Ben de insanım. Ben çok değiştim sonra. O eski Yağmur'u o kadar çok özledim ki... Acılarım değiştirdi beni. "Melali anlamayan nesle aşina değiliz" diye öylesine söylemedim ben. Siz anlamadınız ki. Melal bendim ben. Başlı başına melalin kendisi ben olmuştum. Şimdi nasıl bu melalden anlamayan nesilde yaşayabilirim ki?