Yazıklanılacak bir şey yoktu, geçip gitmiş hiçbir şeye yazıklanmamak gerekiyordu.Yazıklanılacak tek şey şimdi'ydi, bugün'dü, yitirdiğim, sadece edilgen bir tutumla katlandığım,bana ne armağanlar sunmuş, ne beni fazla sarsmış bu sayısız saatler ve günlerdi.
Uykunun eşiğindeki bu evren ortasında,kendimi ölüm yolcusu,hurda ezik bir hayvan gibi görüyordum.Korkuya kapılmış, ayağa kalkıp zorlu birkaç adım attım.Yumruklarımı sıkıp: Hayır! diye haykırdım."Buna bir son vermek gerek!" sonra yine oturdum,yine kalemi aldım elime,yazıya azimle girişmek istedim.Gözlerimin önünde ödenmemiş kira oldukça,gevşemek neye yarardı!