"Hachiko, tren istasyonunda Profesör Ueno'yu bekleyeli yıllar geçmiş olsa da, hiçbir zaman unutulmadı..." S.139
Öncelikle söylemek istediğim şey, bu kitaptan süslü, edebi cümleler beklemeyin. Yazar, yalın bir anlatımla okuyucuların dikkatini doğrudan Hachiko'nun dokunaklı hikâyesine odaklıyor çünkü. Kitabın bu kadar etkileyici olmasının sebebi de sanırım bu samimi sadelik.
Yazarın gerçek bir hikâyeden yola çıkarak kaleme aldığı bu kitap; sahibi vefat ettikten sonra yıllarca aynı istasyonda onu bekleyerek sadakatin, inancın, umudun, dostluğun, vefanın, saf ve koşulsuz sevginin ölümsüz bir simgesi haline gelen Akita cinsi bir köpek olan Hachiko'nun hikayesini anlatıyor.
Shibuya İstasyonu'nda heykeli dikilerek bir sembol haline gelen Hachiko, vermiş olduğu bu anlamlı mesajlar sebebiyle Japonya'daki okullarda ders olarak işlenmekte aynı zamanda.
Eğer sizin de hayatınızda böyle bir can dostunuz varsa, ya da içinizde hayvanlara karşı ufak da olsa bir sevgi taşıyorsanız, bu kitabın uyandırdığı duyguları daha derinden hissedeceksiniz diye düşünüyorum.
Belki de benimde kitaptan bu denli etkilenmemin sebebi geçen yıl kaybettiğim kedim Dico'yu bana hatırlatmasıdır...:(((
Okurken gözyaşlarıma engel olamadığım o özel kitaplar listesinin en başına yerleşti bu kitap...
Kesinlikle okumanızı öneririm...
Feodal Japonyada bir Yabancının Maceraları I
Aslında 1980'de ve daha yakın zamanda yayımlanan adaptasyon dizilerden bu esere geldim.
1980 versiyonu kitaba daha sadık.
Daha yakın tarihli olan versiyonda da örneğin Toranaga'nın dans yerine yüzme sevgisini görüyoruz.Yani daha yakın tarihli versiyonda deprem dahil daha "tablolar halinde" bir durum bütünü mevcut.
Dizi ile kitabın şu ana kadar okuduğum kısımlar yönünden karşılaştırmasında en büyük şaşkınlık yaratan farklılık,Toranaga'nın Anjin'i hiçbir zaman salıverme niyetinin olmadığının kitapta daha başlardan itibaren anlaşılması.Dizide bu en sonda Toranaga Shogun olunca ifade ediliyor.
Hele 1980 versiyonunda Mifune'nin sahildeki Blackthorne'u izlerkenki halinde aslında hikâyenin esas kötü adamının Toranaga olduğunu iliklerinize kadar hissediyorsunuz.
John Blackthorne yabancı bir gemi Kılavuzu iken Japonya'nın bir yerleşimine sürüklenir.
Blackthorne Anjin-San adını alır ve oradaki insanların Hristiyan da olsalar anlaşılmaz katılıktaki adetleri arasında yeni ve zorlu bir yaşama başlar.
Onları Coğrafi Keşiflerden edindiği tecrübe ile yakınlarındaki yahut uzaklarındaki bilmedikleri dünya ile tanıştırırken hem gemisini hem de mürettebatını yeniden kurarak orayı terkedeceği günün planlarını yapıp durmakta,geri kalan zamanında ise Mariko'ya âşık olmaktadır.
Peki o civarın en büyük derebeyi Toranaga'nın samimiyeti gerçek midir,Toranaga temelli geri gitmesine müsaade edecek midir ?
Bunu sorgulamayı aklına hiç getirmez.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Zamanı Durduran Bir SadakatEdebiyat
Hachiko, okurken beni derinden sarsan ve gözyaşlarımı tutamadığım, gönlümde derin bir iz bırakan eser oldu.
Kitabı benim için bu denli sarsıcı kılan en büyük detay ise, anlatılanların tamamen gerçek bir hikayeye dayanıyor oluşu. Bu kitap sadece bir hayvan ile insan arasındaki bağı değil; içerisinde hiç bitmek tükenmek bilmeyen bir sadakatin ve umudun hikayesini barındırıyor.
Gerçek sevginin, zamanı ve ayrılıkları nasıl alt ettiğini görmek içimdeki birçok duyguyu harekete geçirdi. Saf sevgiye, koşulsuz dostluğa ve vefaya şahit olmak isteyen herkesin mutlaka okuması gereken bir başyapıt.
Umarım profesörle birlikte o söz verdiği güzel plajda eğleniyorsundur Hachiko...
7/10
2026 21. kitabı
Gömülü Dev’den sonra okuduğum ikinci Kazuo Ishiguro kitabı. Uzak Tepeler, ilk kitabı olmasına rağmen oldukça başarılı, Nobeli var. İki kitabını da çok severek okudum hatta yazarın diğer kitaplarını da almayı düşünüyorum.
Lütfen incelememi, kitabı bitirdikten sonra okuyun, çok ciddi spoiler içeriyor, işin bütün heyacanı kaçar, demedi demeyin.
İngiltere’de yaşayam Japon kadın Etsuko’nun büyük kızı Keiko intihar etmiştir. Küçük kızı Niki, bu kayıptan sonra annesini ziyarete gelmiştir.
Etsuko, Niki ile bağlarını güçlendirmeye çalışırken, bir yandan da 2. dünya savaşı sonrası Nagazaki’de ki yaşamına yolculuk yapar. Bu yolculukta komşusu Saçiko ve onun kızı Mariko ile kurduğu arkadaşlığı anlatır. Bir alt hikaye gibi görünmesine karşın, son sayfalarda gerçeği anlıyorsunuz.
Dikkat Spoiler !!!
Aslında Saçiko ve Mariko , Etsuko ve Keiko’dur.
Aslında, Mariko ile iletişimini anlatırken, hep ayağına dolanan bir ipten bahsediyor, ama ben o ipin anlamını ancak sonunda anlayabildim, okurken bağlantı kuramamıştım. O ayağına dolanan ip, Keiko’num intihar ettiği iptir.
Bunun yanında, savaş sonrası Japonya’ya dair çok güzel tespitler var. Amerika’nın onları nasıl değiştirdiği, aile yapılarını, düşünce yapılarını, okul kurallarını bozduğunu, özgürlük adı altında onları da kendilerine benzetmeleri anlatılmış.
Okuyunuz, seveceksiniz…
İngiltere'de yaşayan Japon bir kadının, kızının intiharının ardından geçmişin puslu dehlizlerine yaptığı o sessiz, melankolik ve derinden sarsıcı yolculuğuyla geldim. Kazuo Ishiguro’nun bu ilk romanı, yazarın daha sonra dünya çapında parlayacak olan o muazzam "hafıza, suçluluk ve inkâr" temalarının ilk ve en zarif tohumu.
Ana karakterimiz Etsuko, günümüz İngiltere’sinde oturup geçmişe, atom bombasının yıktığı Nagazaki’deki o küllerinden doğmaya çalışan savaş sonrası günlerine döner. O dönemde tanıştığı gizemli Sachiko ve onun travmatik kızı Mariko ile olan ilişkisini hatırlar. Fakat Ishiguro hikayeyi öyle bir anlatır ki, anlatıcının hafızasına asla tamamen güvenemezsiniz. Sayfalar ilerledikçe, o sakin taşra manzarasının ve kibar diyalogların altında saklanan tekinsiz bir suçluluk duygusu içinizi titretmeye başlar.
Kitap, atom bombasının yarattığı o toplumsal ve bireysel yıkımı kör göze parmak bir dramla değil; sisli bir sabah manzarasının ardına gizlenmiş o çıt çıkarmayan, soğuk ve puslu bir atmosferle veriyor. Karakterlerin dillerine vuramadıkları, bastırdıkları o devasa acılar, satır aralarından sızıp okuyucunun boğazına düğümleniyor.
Son sayfaya geldiğinizde, Ishiguro’nun o meşhur ve sarsıcı üslup numarasıyla baş başa kalıyor ve tüm kitabı zihninizde yeniden okuma ihtiyacı hissediyorsunuz. Kısa, sakin ama tortusu çok ağır bir şaheser.
Puanım: 8 / 10
"Sevdiğin birini asla unutmamalısın"
Bazen en güçlü duygular kelimelerle değil, bekleyişle anlatılır. Hachiko’nun hikâyesi de tam olarak böyle… Sahibini her gün aynı yerde bekleyen bir köpeğin, yıllara meydan okuyan sadakati.
Bu eser, yalnızca bir hayvan hikâyesi değil; aslında insanlara dair çok şey anlatıyor. Bağlılık, sevgi ve vefa gibi kavramların ne kadar derin olabileceğini, tek bir canlının davranışları üzerinden görmek insanı ister istemez etkiliyor.
Anlatım oldukça sade ve akıcı. Bu da hikâyenin duygusunu daha doğrudan hissetmenizi sağlıyor. Abartıya kaçmadan, doğal bir şekilde kalbe dokunan bir anlatımı var.
Kısa ama etkisi uzun süren bir hikâye…
Bitirdiğinizde aklınızda tek bir soru kalıyor:
“Gerçek sadakat tam olarak nedir?”
