Yalnızlığı Seviyorum SanırdımDuygu ve Düşünce
Yalnız kalmak nasıl hem ürkütücü hem de huzur verici olabiliyor? Bazen sessizliği seviyorum. Kimsenin olmadığı, hiçbir şey anlatmak zorunda kalmadığım anları… Ama aynı sessizlik, biraz uzayınca içimde büyüyen bir boşluğa dönüşüyor.
Ruhum ilgiye aç sanki. Birine alışıyorum, birkaç güzel sohbet ediyoruz, sonra o kişi kısa bir süre ortadan kaybolduğunda bile içimde anlamsız bir eksiklik hissediyorum. Sanki birileri gidince, kendimden de küçük bir parça eksiliyormuş gibi.
Belki de mesele yalnız kalmak değil. Belki insan, kendini bir başkasının varlığında daha az eksik hissediyor. Sonra o ses kesilince, kendi içindeki sessizlikle baş başa kalıyor.Ne tamamen yalnızlığı seviyorum ne de kalabalıkları. İkisinin arasında, ait olduğum yeri arayıp duruyorum.
Geri Verilen Kız
En güçlü yanı kesinlikle akıcılığıydı; sayfalar su gibi aktı.
Bir çocuğun yıllarca ailesi bildiği insanlardan koparılarak biyolojik ailesine “geri verilmesi” fikri oldukça sarsıcıydı. Kitap boyunca en çok aidiyet, annelik ve bir yere ait olamama duygusu üzerine düşündüm. Özellikle iki anne arasında sıkışıp kalan bir çocuğun yalnızlığı çok etkileyiciydi.
Kız kardeşi Adriana ile kurduğu bağ kitabın en sevdiğim kısmıydı. Ancak abisiyle ilgili işlenen ilişki bana gereksiz ve rahatsız edici geldi.
Finalde ise biraz yarım kalmışlık hissi yaşadım. Karakterin geleceğine ve dönüşümüne dair daha fazla şey okumak isterdim. Buna rağmen kitap, bitirdikten sonra bile insanın içinde kalan o yabancılık ve ait olamama hissini başarıyla aktarıyor.
3/5
Akıcı, düşündürücü ve yer yer can yakıcı.
Bir Aidiyetsizlik Romanı: Kuyucaklı Yusuf
Kuyucaklı Yusuf, ilk bakışta bir aşk hikâyesi gibi görünse de aslında taşra düzenini, sınıf farklarını ve adaletin güç karşısındaki zayıflığını anlatan güçlü bir toplumsal eleştiridir. Romanın
Bu şehirden gidiyorum
Gözleri kör olmuş kırlangıçlar gibi
Gururu yıkılmış soyatlar gibi
Bu şehirden gidiyorum.
İnsanlar taş gibi bana yabancı
Ağaçlar bensiz hüküm giyecek bulvarda
Bir tanbur bir yalnızlığı anlatıyorsa
O ışıksız pencereden
Ben onu duymuyor gibiyim
Bir ağaç ölüyorsa kapınızın önünde
Ben onu bile duymuyor gibiyim.
Bu şehirden gidiyorum
Gömerek geceyi içime
Sabahın hüznünü beklemeden
Gidiyorum bu şehirden.
Erdem Bayazıt
Kitabı okurken kendimi sürekli bir gizemin içinde kaybolmuş gibi hissettim. Her sayfada farklı bir şüpheye kapıldım, her karakter hakkında fikrim değişti. Kim doğru söylüyor, kim bir şeyler saklıyor
