Yeni kuşaklara geçmişi anlatırken geçmişten soğutmamalı.
"Ana gibi yar olmaz, Bağdat gibi diyar olmaz. " ın doğrusu
Ane gibi yar ( Bağdat'ta bir uçurum) olmaz, Bağdat gibi diyar olmmaz.
Geçmiş yüzyıllarda kadın , sadece Türklerde değil tüm dünyada söz sahibi değildi. Kaldı ki bir çok Türk kadını ülkelere , ordulara liderlik yapmıştır.
"Öte yandan ,daha XI. yüzyılda Divan'da geçen ve insanın (bu sözde insan etinin) sağlıklı iken değerli olduğunu anlatan, Kişi eti tirigle tatır(tatlıdır)(III 257 ) " Bu satırdan ne anlamalıyız. Gençlerin anladığını söylemek isterim.
" Sağlıklı insanın eti yenebilir"
Ol dost bana gelsün demiş
Sundum kadeh alsun demiş
Aldum kadeh içtim şarap
Ayruk gönlüm ölmez benim
Yunus Emre
Bu satırlar Yunus Emre'ye ait. Tasavvuf bakış açısıyla kadeh ve şarap incelenmesi gerekirken kitap şarabın islamda kullanıldığını kanıtlamaya çalışıyor.Pes...
Aslında;
Kadeh, şarap: Sosyal ilişkilerdeki geçiciliği ve öznenin kendine has yaşam tarzını simgeler.
Bugünün kayınvalideleri dünün gelinleriydi.
Bugünün gelinleri de yarının kayınvalideleri olacaklar.
Ey yâr, Allah seni senin gibi gelinlerle lütuflandırsın.(Koca Duası )
elif gibi dik boynumu sana eğdim kutlu cellat1000Kitap
"Ey mehtap, sevgiliyi resmet göğe
Bütün kâinat onun ışığıyla aydınlansın"
Üzerine yüzyıllardır yazılan şiirler, söylenen türküler ve dudaklardan dökülen ah'lar... Aşkın dili sevdiğinizin dilinden ibarettir derler Elifce de şairin tüm sevenlerin sevdiğini bulabileceği bir dil. Öğrenmesi en kolay dillerden biri belki de aşkın dili, anne karnında verilmiş bu yeti belli ki.. Öyle ki bir anda aşkın dilinden konuşurken, aşkın dilini okurken buluyorsunuz kendinizi. Bu dilde uzman olmanın şartı belki yine binlerce ah'ta gizli... Şiirlerde gizlenen sevgiliyi, dizeler gözlerinizin önüne getiriyor ve bir anda cebeci istasyonunda sevgiliyi bekleyen bir aşık da siz oluyorsunuz. Ankara'nın şiirlere bu kadar yakıştığını bir kez daha görüyorum tam da şairin "Ankara'nın sokakları hep sana çıkarmış" dediği yerde. Hoş, aynı sokaklarda da birbirinize çıkmayan yollarınız olabiliyor.. Sevgiliye giden bir yol da şiirlerse, kitapta da o yollardan birine koyuluyorsunuz. Nereye, kime gittiğinizin bir önemi yok. Sadece gitmeniz gerektiğini iliklerinize kadar hissediyorsunuz. İncelememi yine kitaptan bir dize ile bitirmek istiyorum. Umarım dünya üzerinde aşka dair şiirler yazılmaya devam eder çünkü aşka en çok şiirler yakışıyor yahut şiirler en çok aşka yakışıyor..
Hasret dört bir yanımda duvar
Duvarlardan geçip sana gelmek isterim ey yâr
Özlem'in her gün ağır basar
Sinemdesin her gün, her gece
Herkes şiir diye okur
Bunlar senin destanın Elifçe.
23 MART 1960/Allah rahmet eylesinBediüzzaman Said Nursi
Ey nefsim! Kalbim gibi ağla ve bağır ve de ki:
"Fâniyim, fâni olanı istemem. Âcizim, âciz olanı istemem. Ruhumu Rahman'a teslim eyledim, gayr istemem. İsterim, fakat bir yâr-ı bâki isterim. Zerreyim, fakat bir şems-i sermed isterim. Hiç ender hiçim, fakat bu mevcudatı umumen isterim."
Münacat - 59
Ana Gibi Yar Olmaz İmiş
Bu Romain Gary'nin mi hikayesi yoksa onu var eden -sümme haşa- annesinin mi?
Bence annesinin.
Güçlü bir kadının hikayesi.Hayatını evladına adayan bir annenin...
Daha ortada fol yok yumurta yokken, yoksulluk yakalarından düşmezken Romain Gary'ye sen konsolos olacaksın,kahraman bir asker olacaksın derken ne düşünüyordu acaba bu eli öpülesi anamız.Bu günümüz tabiriyle bir manifest miydi? Kendini gerçekleştiren kehanet mi yoksa?
Hep bu hayallerle,telkinlerle büyütülüyor sevgili yazarımız.O da hayırlı bir evlat olduğu için elinden geleni yapıyor.Annesi literally yememiş yedirmiş,giymemiş giydirmiş iken yazarımız da boş durmuyor ve seni saraylarda yaşatacağım ana diyerek annesinin hayalini kurduğu o evlat oluyor.
Hayatta birbirlerinden başka kimsesi olmayan ve birbirine sımsıkı sarılan bir anne ve oğulun gerçek hikayesi.Otobiyografi okumayı sever misiniz bilmem ama bu bildiğimiz otobiyografilerden biraz farklı.Yazar daha çok içini dökmüş gibi,annesinin aziz hatırasını onurlandırmak için yazmış gibi.Yazar olayları hafif nüktedan bir üslupla anlatmış ve bence iyi etmiş çünkü başka türlü ağlamaktan yazamazmış bence.
İnsanı Romain Gary'ye ısındıran bir kitap bence.Ben kendisine "Onca Yoksulluk Varken" adlı kitabıyla ısınmıştım zaten ama eğer siz hâlâ okumadıysanız size de önermek isterim sevgili followerlarım.