Yorgunum.
Anlaşılmamak beni çok yordu.
Gördüklerim beni çok yordu.
Aynı yatakta aynı hisle uyandığımda ve günler arasında bir fark görmediğimde biriken tüm yorgunluğu hissediyorum.
Ufak bir toz zerresiyim.
Gerçekte büyümem imkansız, sadece taşıdığım anlam değişebilir.
Şimdi yazmak daha zor, beğenilme kaygısı gütmemeliyim.
Tüm bu toplumsal algılardan bıktım.
Gerçekte kimsin?
Gerçek fikrin neydi?
Bunu öğrenebilmektense umursamamayı tercih ederim.
Neyi nasıl yaşamak istersem yaşarım, nasıl anlatmak istersem anlatırım.
Bugüne kadar sormadım.
Bundan sonra da başka insanların sözüne bakacak değilim.
Kimse gerçekte kim olduğumu bilmez,
Günler ne kadar da hızlı.
İstemediğim günlere giderken...
Sanki bugünler istediklerim mi?Hayatı neden hiç sevemedim?
Hala bir şeyler mi eksik? Yoksa sorunlar mı sıktı canımı? Tek başıma çözmeliydim. Ne yazık ki her şeyi kurtarmak mümkün olmuyor. Her şeyin yaşaması da gerekmiyor zaten. Bunu öğrenmek beni olgunlaştırdı ve hüzne boğdu.Takıntılı olmamak için ne yapmalıyım? Bilmiyorum.