Kan akıyordu hep. Bütün kasaba, evleri, dükkanları yollarıyla kana bulanmıştı. Topraktan kan fışkırıyordu. Yusuf o gece sabaha kadar kustu. Kasabanın bütün çocukları da kusuyordu. Kan köpükleniyordu. Anası başucuna oturmuş ağlıyordu. Babası diyordu ki "Alışırsın, alışırsın. Bu dünyada başka türlü yaşamasının hiçbir çaresi yok..."