Hüsnüzan beslemek inancımızın emriydi. Bu yüzden kahırlı zamanlarımızda bizimle üzüleceğine inandığımız dostlarımızın, sevinçli demlerimizde de büyük bir tebessüm ile bizimle sevineceğinden de şüphe duymuyorduk. Dahası böyle bir şüpheyi iman zayıflığı olarak sayıyorduk.