Bizler, adaların çocukları, yıldızlara, ateşe taparken, Papalagi’nin şimdiki halinden daha kötü değildik. Çünkü, kötü olmamızın, karanlıkta olmamızın sebebi ışığı tanımıyor olmamızdı. Oysa Papalagi, ışığı tanımasına rağmen, karanlıkta ve kötülük içinde yaşıyor. Ama en beteri kendisine Tanrı’nın çocuğu, Hristiyan demesi; bir de, ateşi elinde tuttuğu için, bizi kendisinin ateş olduğuna inandırmaya çalışması.
Reklam
Ama o, başkaları aydınlansın diye ışığı elinin ucunda tutuyor. Kendisi, kendi bedeni ise karanlığın içinde. Işığı elinde tuttuğu için, ağzından Tanrı’nın adını düşürmemesine rağmen yüreği Tanrı’nın uzağında.
Zaten palmiyeler Papalagi kadar gürültülü, vahşice düşünselerdi, yaprakları bu kadar yeşil, meyveleri altın sarısı olmazdı. Bu şaşmaz bir deneyimdir, çünkü düşünmek tez yaşlandırır insanı, tez çirkinleştirir. Ama palmiyeler de biraz az düşünüyorlar sanırım.
Her insanda dünyanın, gördüğü ve algıladığı şekilde var olduğunu sanma eğilimi vardır. Ancak ne yazık ki dünya bambaşkadır! 
Mühürlenmiş Zaman
Mühürlenmiş ZamanYanlış Bilinç, özetle insanın yaşamı, yaşadığı gerçeklik üzerinden değil; sistemin dayattığı imajlar üzerinden algılama refleksidir. Bir zaman sonra insanlar kendi yaşamlarını objektif bir şekilde konumlandıramaz ve sistemin onlardan beklediği bakış açısıyla hayatlarını yorumlamaya başlarlar.
Reklam