Yalnızca acil durumlarda, bir geçitte, bir kaldırımın kenarında bedenimi koruma isteği aniden ortaya çıkıyor, beni ele geçirip durduruyor; burada, bu otobüsün önünde. Görünen o ki, yaşamakta ısrarcıyız.
Her türlü zorbalığın toplum tarafından makul ve yerinde bir gereklilik olarak karşılandığı, beraat kararı gibi her türlü merhamet göstergesinin toplumda tatminsizlik ve intikam duyguları uyandırdığı bir dünyada adaleti düşünmek gülünç değil midir?