Henri Troyat (Lev Aslanovitch Tarassov) 1911'de Moskova'da doğdu. Tanınmasını sağlayan Fax Jour (1935) ve Araigne'den (Goncourt ödülü 1938) sonra, eski Rusya'yı yeniden canlandırdığı (la Lumière des justes, 1959-1962; les Héritiers de l'avenir, 1968-1970; le Moscovite, 1974-1975; la Gouvernante française, 1989; Aliocha, 1991) ya da bugünkü Fransız toplumunun resmini çizdiği (les Semaille et les Moissons, 1959-1962; les Eygletière, 1965-1967) geleneksel tarzdaki romanlarla geniş bir çevreye ulaştı. Aynı zamanda biyografiler (Tolstoï, 1965; Catherine la Grande, 1977; Pierre le Grand, 1979; Ivan le Terrible, 1982; Tourgueniev, 1985; Gorki, 1986; Flaubert, 1988; Maupasant, 1989) ve tiyatro piyesleri yazdı: les Vivants (1946). 1959'da Académie Française'e seçildi.
Tutuklanmasını, yola çıkışını, zindanı anlatarak devam ediyor:
"Düşünceler, kuramlar için hüküm giydiğimi biliyorum. Ama düşünceler, kanılar değişirler, insan bile zamanla değişiyor. Öyleyse, şimdi, artık var olmayan, bende değişen şeyler için neden acı çekeyim? Şimdi boşluğunu çok iyi gördüğüm eski yanılgılarım için neden acı çekeyim? Ben yararlı olmak istiyorum. Oldukça büyük bir manevi güce, omuzları üstünde bir kafaya sahip olup da, birşeyler yapamamak yüzünden acı çekmek çok çetin bir şeydir
Fedor Mihailoviç'in müzik kültürü vardı," diye yazıyor. Anna Grigoryevna, Beethoven'i, Mendelson'u, Rossini'yi beğeniyordu, ama Mozan'a katlanamıyordu."