Johan Huizinga Yorumları ve İncelemeleri
Johan Huizinga yorumları ve incelemelerini, Johan Huizinga kitabı hakkındaki okur görüşlerini , Johan Huizinga puanlarını 1000Kitap'ta bulabilirsiniz.
Yazara göre insanı sadece homo sapiens ya da homo faber (yapan/üreten insan) olarak tanımlamak eksiktir. İnsan aynı zamanda homo ludens yani oynayan insandır. Oyun kültürün temel yapı taşıdır. Antropoloji ve edebiyatı birleştiren bir eser, farklı bir düşünce yapısı var.
Puan vermedi·272 syf.·
2017 18. kitabı
İnsan oyuncudur, doğadan öğrendiği gibi nefes almayı; oyunu da doğadan öğrenmiştir. Zaten her şey bir oyundan ibaret değil mi?
Yürürken çizgilere basmamaya gayret etmek, bir sonraki durağa varıncaya dek sayılan adımlar; portakalın kabuğunu kopmadan yekpare bir şekilde soyabilmek...
Reklam
Herşey Bir OyunFelsefe
Yazar aslen bir dilbilimci olan Tarih profesörü.Kitapta oyun kavramı tüm yönleriyle ele alınıyor. Arkaik dönemden günümüze kadar din, siyaset, savaş, kültür, dil, spor, sanat, bilim, felsefe konularında oyunun içgüdüsel olarak etkisi değerlendiriliyor.
Oyun Oynayan İnsanFelsefe-Düşünce
Antropolojide çeşitli insan sınıfları vardır. Bunlardan bazıları:
Homo Erectus=Ayağa kalkan insan
Homo Ergaster=Çalışan insan
Homo Antecessor= Keşfeden insnan
Ve
Homo Sapiens Sapiens= Düşündüğünü düşünen insan. Yani biz.
Antropolojiye ek olarak Hollandalı ünlü filozof Johan Huizinga oyunun sandığımızdan daha önemli işlevi olduğunu gözler önüne seriyor. Çok geniş bir perspektifi olan kitap okuyucuya dünya turu attırıyor. Oyunun hukuk kurallarının temelini oluşturduğu savını okurken, kendinizi çin mitolojisinde, Hint Destanlarında ya da İnka yazıtlarında bulabilirsiniz.
Oyun alanı kutsallığının, mabet kültürünün önemli temel taşlarından biri olduğu savı hiç de azımsanmayacak kadar gerçekçi temeller üzerine inşa edilmiş.
Oyun temelinde, Din, Hukuk, Savaş, Kültür, Bilgelik, Şiir kavramları arasındaki olağanüstü etkileşimi gözler önüne seren muazzam bir eser.
Son olarak yazarın hayat hikayesi de oldukça çarpıcı. Herkese okumasını tavsiye ederim.
''Tarih bize değil, biz tarihe aidiz.'' der Alman felsefeci Gadamer bir kitabında. Tarihi yaratıp onun kanatları altına gireriz. Tarihsel geleneğin artık bizim elimizde olmayan dili, biçimi, sembolleri ve ruhu tarihi yazanların adeta tepesine konmuştur. Bu yüzden Huizinga'nın dilinden Orta Çağ'ı okumak tarihin işaretleri, sembolleri ile birlikte tarihin ruhu altına giren insanları da okumak anlamına gelir. Tarihin kilit noktalarından çok, kilit etkilerini gösterir bize Orta Çağ'ın Günbatımı. Orta Çağ'ın insanı yükselttiği veya alçalttığı değerler seviyesi, insanın Orta Çağ'da bıraktığı vahşet izleri şimdiki dünyadan o çağa hermeneutik bir yaklaşımla bakmayı gerektirir. Ne var ki önümüzde bunun önüne geçen bir perde bulunur, onun ardından bakmak bize hep puslu bir görüntü verir. Bu görüntüyü yaratan çağın üstüne giydirilen giysilerdir. Huizinga perdeyi aralayacak cesarettedir. Tarihi değil, tarihin tutsaklarının üzerindeki görüntüyü tüm çıplaklığıyla gözlerimize sunacaktır.
Orta Çağ'da hayat tutkulu bir yoğunluk içindedir, yazarın da tasvir ettiği gibi. Bu yoğunluğu analiz etmek demek, öncelikle çağın dilini anlamayı gerektirir. Orta Çağ'da olguların zaman zaman zihnimize gelen anlamları benzerlik gösterir. Örneğin renk sembolizminin doğuşu bu çağa kadar dayanmaktadır. Huizinga buna daha sonra simgesel benzeştirme adını verecek ve olguların birer vakaya dönüştüğü vakit bunun insanın anlamlandıramayacağı mistik simgeleri doğurabileceğine işaret edecektir.
Orta Çağ'ın insanları kesin inançlıdır. Ödüllendirmeler ve cezalandırmalar hiçbir şüphe duyulmadan yapılandırılır. Bu ilkel barbarlıkta nasılsa Hıristiyan toplum anlayışında da öyle olup günahların sembolleri neredeyse değişmeden kalabilmiştir. Ne var ki sembolleri somut olgular haline getirmek çağın kaçınılmaz
Oyun ciddi bir iştir.
Puan vermedi·288 syf.·
2022 42. kitabı
Homo Ludens yani oyun oynayan insan. Oyun ile insanın gelişimi, toplumun gelişimi arasındaki ilişkiden bahseden bir deneme kitabı. Kitap 'ciddiyet' ve ciddiyetin zıddı 'oyun' kavramları ile başlıyor. Yazar oyun-ciddiyet zıtlığını reddediyor. Çünkü oyun ciddi bir iştir. Oyun ciddiyet içinde oynanır ama eğlencelidir. Oyun heyecan,zevk ve sevinç verir.
Kitapta kültür nasıl var olmuştur sorusu sorgulanır. Kültürün herhangi bir ihtiyaçtan doğup doğmadığını sorgular. Ve baktığında her zaman rasyonel bir neden olmadığını dile getirmektedir yazar. İnsanların her zaman bir düzen içinde olduğunu görmekteyiz. Ve bu düzenin oyun ile kurulduğunu söyler kitap.
Oyun özgürdür, oyun düzen yaratır. Yani kültür oyun ile oluşur, oyun ile var olur. Bu düzenin içinde oyunu kuralına göre oynamayan oyuncular vardır, bunlara sözde oyuncular diyoruz. Bunlar oyunu oynuyormuş gibi yaparlar, magic circle dediğimiz sınırı geçmediğinden göze pek batmazlar. Bir de düzeni bozanlar vardır, bunlar oyun bozanlardır. Düzenin sınırını geçmişlerdir. Onlar kültürün düzenini bozmaktadır. Devamında kitap farklı alanlarla oyun ilişkisini örneklerle sunmuştur. Ilgisini çeken arkadaşlara tavsiye ederim.
Reklam
Reklam