Laszlo Rasonyi Sözleri ve Alıntıları
Laszlo Rasonyi sözleri ve alıntılarını, kitap alıntılarını, en etkileyici cümleleri ve paragrafları 1000Kitap'ta bulabilirsiniz.
Çin kronika'ları Gök-Türkler hakkında şunları yazarlar: "Savaşta ölmeyi şeref sayarlar, hastalanarak ölmekten utanırlar".
Türklerin mukavimliği, kanaatkârlığı ve savaş araçlarını kullanmaktaki maharet ve idmanlı bulunuşları çok eski çağlardan itibaren batılı komşuları arasında da ün salmıştır. Bizans'li Prikopios V. yüzyılda Sabir'ler hakkında şunları söyler: "Yerin sırtında insanlar yaşamaya başlayalıdan beri ne Yunan'ların ve ne de İran'lıların kafasından, Sabir'lerin kullandığı silâhlar çıkmadı" der.
Muasir Arap ve Farklar, Türklerin gittikçe atan tarihi rolleri kendilerini gölgelendirmesine rağmen, onların bir çok üstünlüklerini tanımaya mecbur oldular. Basralı Câhiz (vefatı 864) IX. yüzyıl ortalarında kaleme aldığı meşhur Risale'sinde Türklerden sitayişle bahseder. Bundan birkaç cümleyi zikredelim: "Eğer üstünde dayanmaya gelince, simir eri, postacı, muhafız, mutaassıp bir harici (mezhep mensubu) bütün meziyetlerini bir araya getirseler bile alelâde bir Türk ile boy ölçüşemezler. Ahlâki vasıfları ise maddi değerlerini de aşar: Enerjik, canlı, faal ve zekidirler, kanaati miskinlik, savaştan feragati tereddi sayarlar. Yer yüzünde, harpte sorumluluk la'netine uğramayan tek kavimdirler. Yurtseverlik, her kavmin takdir ettiği, bütün insanlığa şamil bir meziyettir. Bilhassa bu duygu Türk'lerde çok kuvvetlidir".
XI. yüzyılda diğer bir Arap müellif İbn Hassul Türk'ler hakkında ayrı bir risale yazmıştır. Diğer konular arasında aşağıda ki satırlara rastlanır:
"Bütün kavimler arasında secaat, cesaret bakımından Türk'.lerden üstün, büyük hedeflere ulaşmak için onlardan daha dirayetli hiç biri yoktur. Cenab-i Hak onları arslan sıfatında yarattı. Onlar bozkırlara, otsuz ve ocaksız çöllere de alışıktırlar. Zaruret halinde, pek aza kanaat getirerek gün geçirecek derecede
Sayfa 63 - 64 Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü Yayınları, Ankara 1971
Ve Çingiz…Tarih
Pelliot’un yeni görüşüne göre; 1167’de Onan Nehri kıyısında, bugün Rusya’ya tâbi sahada, ilk ve en meşhur çocuğu doğdu. Ona tam bu sırada yenilen ve öldürülen düşmanın Tatar oymak reisi Temucin’in (Demirci) adını verdiler.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Yerleşikliğin tembelliği mi desek?
Kitanlar, Kansu Uygurlarının ana yurtlarına dönmelerini teklif etmelerine rağmen onlar bu teklifi kabul etmeyerek, alıştıkları çiftçilik hayatını tekrar bozkıra bağlı göçebe hayatla değiştirmeyi istemediler. Tarım havzasında olanlar da yerleşik olmayı tercih ettiler.
Gök-Türk'lerin Kapagan-Kağanı (Çin kaynaklarında: Mo-Ço) Çin salnamelerine göre 688 de zaferle biten bir seferden sonra, onlardan külliyetli ham malzeme ve ipek kumaştan başka haraç olarak tohum ve ziraat aletleri almıştır. Diğer bir Çin haberi de bunu tamamiyle teyit etmektedir: "Türkler her ne kadar göçebe hayatı sürmekte ve yurtlarını değiştirmekte iseler de, hemen hepsinin kendi toprağı vardır" (St. Yulien Documents II).
Sayfa 50 - Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü, Yayınları: 39, Seri: III - Sayı: A11, Ankara, 1971
(...)628 de Bizans imparatoru Heraklios'a Perslere karşı yardım eden ve nihai zaferi sağlayan Gök Türk'ler değil, onların en Batı kanadını teşkil eden ve sonradan varisleri olan Hazar'lar olmuştur.
Sayfa 97 - Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü Yayınları, Ankara 1971
Avrupa Hunlarının Asya Hunlarının bir kısmı ile aynı olduğuna dair en önemli belge IV. yüzyıldandır. 311 de Hiung-nular Lo-yang şehrini aldılar. Bu vakadan Çin kaynaklarından başka Sogdca bir mektup da bahseder. Sogdların ticari münasebetler bakımından Çin ile yakından ilgilendikleri bilinmektedir. Çinliler şehri işgal edenlerin Hiung-nu'lar olduğunu zikrederken Sogd mektubunda bu Khun şeklinde geçer. Sogd dilinde (h) olmadığı için, bu önemli belgeyi keşfeden Henning'e göre, Khun sözünün gerçek karşılığı, Hun olmalıdır. Bu belge dolayısiyle Asyalı Hiung-nu'ların Avrupa Hun'ları ile aynı olduğunu açıkça gösteren bir belgedir.
Sayfa 68 - Türk Kültürünü Araştırma Enstitüsü Yayınları, Ankara 1971