Edebiyatında doğayı yaşatan ve doğayla bütünleşen ilk isimlerdendir Halikarnas Balıkçısı (Cevat Şakir Kabaağaçlı), Yaşar Kemal, hayranı ve dostu olduğu Balıkçı' yı anarken, "Yazmaktan ve çalışmaktan yorulduğumu sandığım zaman Halikarnas Balıkçısı'nı hatırlar, yeni bir hızla çalışmaya koyulurum." der.
Babil'in en yakışıklı delikanlısı Pyramus ile güzeller güzeli Thisbe, düşman iki aileden olmalarına rağmen Aphrodite'nin içlerine düşürdüğü şeyden kaçamazlar. Bir süre sonra birbirlerine bitişik evlerinin duvarlarında açtıkları delikten fısıldaşılan sevgi sözlükleri yetmez olur ve gözlerden uzak bir dut ağacının altında buluşmak için sözleşirler. İlk olarak güzel beyaz elbisesiyle Thisbe gelir ve heyecanla sevdiğini bekler. Fakat genç adamdan önce, ağzı geyik etinin kanına bulanmış bir aslan gelir su içmeye. Thisbe kaçıp saklanmak zorunda kalır. Kaçarken de düşürdüğü şalı, aslan tarafından parçalanır.
Buluşma yerine gelen Pyramus, sevgilisi yerine onun kana bulanıp paramparça olmuş şalını ve etraftaki ayak izlerini görünce, Thisbe'nin aslanlar tarafından parçalandığını düşünür. Bu dut ağacının altında görüşmek kendi fikri olduğu için büyük bir suçluluk duyar. Artık hayatının bir anlamı kalmadığına inanıp bıçağını çektiği gibi göğüsüne saplar. Öyle bir kan akar ki, akdut ağacının bütün yemişleri siyaha keser.
Thisbe aslanın gittiğine emin olduktan sonra dut ağacının altına döner. Ağaç o ağaç, su aynı sudur ama ağacın renginde bir tuhaflık vardır. Doğru yerde olup olmadığını anlamak için dikkatlice etrafına bakınırken sevdiği adamın kanlı bedeniyle karşılaşır. Ona seslenir ancak ölüm ağırlığı iyice çökmüş Pyramus'un gözleri sadece bir kez aralanır ve sonsuza dek kapanır. Thisbe kanlı bıçağı alır ve kendi göğüsüne saplar.
En büyük aşka ve en acı ayrılığa şahit olan bu dut ağacı, iki aşığın kanlarıyla sulanır ve onlara mezar taşı olur. Artık o bir akdut değil karadut ağacıdır.
Antik Yunan ve Roma halkları, kokusunu çok sevdikleri ve en büyük tanrıları olan Zeus'a atfettikleri adaçayının antiseptik özelliğinin farkındalardı. Adaçayını saçlarını siyaha boyamak için kullanan Romalılar, bahçesinde bu bitkiyi yetiştirenlerin ölmeyeceğini söylerken, İngilizler de “Kim uzun yaşamak istiyorsa mayısta adaçayı içmelidir," der. Nitekim adaçayının bilimsel adı olan salvia ve İngilizce karşılığı olan sage sözcüğü de Latince salvare, yani "kurtarmak" fiilinden türetilmiştir.