Eskiden katlandıklarıma artık katlanamıyorum.
Bazen düşünüyorum da eskilerden eskiden ne çok harap etmişim kendimi.
Anlamaz insanlara ne çok şeyler anlatmışım. Bilmez insanlara ne çok sorular sormuşum. Yanlış insanlara ne çok doğrulardan söz etmişim.
“Elinden kayip gidenler için de üzülme.
Zira hayirlsi olsaydi hiçbir sey elinden kayip gitmezdi.
Ve hiçbir seyi de kayip olarak görme.
Kayip gidenler belki de senin kurtulusundur. Bilemezsin.”
“Umudum var göreceksiniz. Bir gün yaptıklarınız gerçekten işe yaramış olacak. Dilediğiniz her şey gerçekleşmiş, dönüp bakacaksınız geriye ve güleceksiniz başınızdan geçenlere. Ve kendinize “Bunların hepsini nasıl atlattım?” Diye soracaksınız.
Sadece umudunuzu asla kaybetmeyin.
Sadece hayal kurmaktan vazgeçmeyin.
Ve asla eksik etmeyin yaşamınızdan sevgiyi.”
Önüne gelen herşeyi kendine yük etmeyi ne zaman bırakacaksın? Hayatın ne kadar uzun bir yol olduğunu görmüyor musun? Bunca yolu sırtladığın yüklerle nasıl yürüyeceksin? Neden kendini bir hamal olarak görüyorsun? Unutma sen bir hamal değilsin ve bundan sonra bir sonra ver çünkü sen kimsenin yükünü taşımak zorunda değilsin.