Baskı, tek kalıcı felsefedir." diyordu Marki; bir yandan da yeğenini süzüyordu. Korkunun ve esaretin kara saygısı köpekleri kamçı zoruyla idare etmeyi sağlar. Başını kaldırdı, tavana bakıyordu, devam etti. "Bu tavan göğü örttüğü sürece!"
"Umarım bu nefret saygıya dönüşür! "dedi amca. " "Aşağıdakiler soylulardan daima nefret edegelmişlerdir zaten."
"Hiç yok!" dedi yeğen önceki ses tonuyla. "Bu ülkede bana saygı gösterecek hiç kimse yok. Herkesin yüzünde saygı gibi duran şey, aslında korku ve esaret."