Yıldız
@ydiz_zz
63 okur puanı
Ocak 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Kürk Mantolu Madonna mevsimi hiç bitmiyor
Bazı kitaplar vardır, hikâyesini bilseniz de tekrar tekrar okumak istersiniz. Kürk Mantolu Madonna benim için tam olarak böyle bir kitap. Kaçıncı okuyuşum olduğunu bilmiyorum ama her seferinde farklı bir ayrıntı yakalıyor, farklı bir duyguyla bitiriyorum.
Bu kitap sadece bir aşk hikâyesi değil; yalnızlığın, anlaşılmamanın, insanın kendi içine kapanışının hikâyesi. Raif Efendi'nin sessizliği ve kırılganlığı, Maria Puder’in özgürlüğü ve güçlü duruşuyla birleşince ortaya unutulmaz bir eser çıkıyor. Sabahattin Ali, en derin duyguları bile sade bir dille anlatmayı başarıyor.
Kitabı her okuyuşumda en çok etkilendiğim şey, karakterlerin ne kadar gerçek hissettirmesi. Sanki bir roman okumuyor, bir insanın iç dünyasına misafir oluyorsunuz. Belki de bu yüzden yıllar geçse de etkisini kaybetmiyor.
Kürk Mantolu Madonna, bende her seferinde aynı hissi bırakıyor: Bazı insanlar, bazı duygular ve bazı kitaplar unutulmuyor. Bu yüzden dönüp dolaşıp yeniden onun sayfalarında buluyorum kendim
Reklam
Kitap, Ged adlı genç bir büyücünün hayatını ve olgunlaşma sürecini anlatır. Ged, sahip olduğu büyük yetenek nedeniyle zaman zaman kendine fazla güvenir. Bir gün yaptığı büyük bir hata sonucunda karanlık bir gölgeyi dünyaya salıverir. Bundan sonra hem bu gölgeden kurtulmak hem de yaptığı yanlışın sonuçlarıyla yüzleşmek için zorlu bir yolculuğa çıkar.
Kitabı okurken en çok dikkatimi çeken nokta, hikâyenin sadece büyü ve macera üzerine kurulmamasıdır. Yazar, Ged'in yaşadığı olaylar üzerinden insanın kendi hatalarıyla yüzleşmesini, korkularını yenmesini ve olgunlaşmasını anlatır. Bu yönüyle kitap düşündürücü bir eser hâline gelir.
Yazarın dili sade ve akıcıdır. Yerdeniz dünyası oldukça ayrıntılı bir şekilde tasvir edilmiştir. Adalar, insanlar ve büyü sistemi gerçekçi bir şekilde anlatıldığı için okuyucu kendisini hikâyenin içinde hisseder. Olaylar bazı bölümlerde yavaş ilerlese de kitabın verdiği mesajlar hikâyeyi güçlü kılar.
Kitabın en etkileyici yanı, Ged'in gölgeyle olan mücadelesidir. Bu gölge yalnızca bir düşman değil, aynı zamanda Ged'in korkularını ve hatalarını temsil eder. Bu nedenle hikâye, okuyucuya insanın en büyük mücadelesinin bazen kendisiyle olduğunu gösterir.
Sonuç olarak Yerdeniz Büyücüsü, yalnızca bir büyücülük hikâyesi değil; kendini tanıma, sorumluluk alma ve hatalarla yüzleşme üzerine yazılmış etkileyici bir romandır. Fantastik edebiyatı seven ya da bu türle yeni tanışacak okuyucular için güzel ve düşündürücü bir kitaptır.
Kitap insanın içine sessizce işleyen ama etkisi uzun süre geçmeyen kitaplardan biri. Kitap boyunca bir mahkûmun idamını beklerken yaşadığı korkuyu, yalnızlığı ve çaresizliği okuyoruz. En etkileyici yanı ise olaylardan çok, adamın düşüncelerini ve hislerini görmemiz. Sanki onunla birlikte o hücrede bekliyormuş gibi hissettiriyor.
Kitabı okurken beni en çok sarsan sahne kızına veda ettiği bölümdü. O an sadece bir mahkûm değil, bir baba olduğunu da görüyoruz. Kızının onu tanımaması, aralarındaki o yabancılık ve çaresizlik gerçekten çok ağırdı. O sahnede insan ister istemez durup düşünüyor. Çünkü ölüm cezası sadece bir insanı değil, geride kalan hayatları da yok ediyor.
Victor Hugo kitapta idam cezasını sadece hukuki bir konu olarak değil, insani bir acı olarak anlatmış. Mahkûmun korkuları, zamanın yavaş geçişi, her dakika ölüme biraz daha yaklaşması çok gerçek hissettiriyor. Bu yüzden kitap beni hem çok üzdü hem de uzun süre etkisinden çıkamayacağım bir düşüncenin içine soktu.
Dili sade olmasına rağmen duygusu çok güçlü bir kitaptı. Kısa bir kitap olmasına rağmen insanın içinde büyük bir ağırlık bırakıyor. Bence en etkileyici tarafı da buydu.
Ahmet Altan bu kitapta daha çok insanın iç dünyasına giriyor. Özellikle yalnızlık, geçmişte kalanlar ve insanın kendiyle konuşması gibi duygular ön planda. Adı gibi, kitap boyunca hafif bir hüzün hali var ama rahatsız eden değil, daha çok sakin bir his.
Kitapta öyle çok olay yok aslında, daha çok hisler üzerinden ilerliyor. Dili de oldukça akıcı, okurken zorlamıyor. Bazı yerlerde “ben de böyle hissetmiştim” dedirtiyor. Daha çok kendi içine dönmek isteyen bir ruh haline hitap ediyor.
Genel olarak sakin bir kitap. Gürültülü bir hikâye anlatmaz; daha çok içten içe ilerler. Bu yüzden hızlı okunur ama etkisi okuduktan sonra da devam eder. Özellikle duygusal ve içsel metinleri sevenler için anlamlı bir okuma sunar.
“Var olan arzuları hâlâ yerli yerindeydi… ama bunları gerçekleştirecek gücü kalmamıştı.”
Bu kitap bana en çok şunu hissettirdi: insan bazen istemeyi bırakmaz, sadece yapacak gücü kalmaz. Adelaide’in yaşadığı tam olarak bu. İçinde hâlâ iyi bir insan olma isteği, sevilme arzusu, hayatı toparlama çabası var ama tükenmişliği hepsinin önüne geçiyor.
Hayattaki alma-verme dengesi burada çok sert bir şekilde yüzüne çarpıyor. Adelaide o kadar çok veriyor ki; sevgisini, zamanını, kendisini… Geriye kendine saklayabileceği neredeyse hiçbir şey kalmıyor. Ve en acısı da bu zaten: karşılık alamamak değil, kendinden geriye bir şey kalmaması.
Okurken onun yorgunluğunu gerçekten hissediyorsun. Öyle büyük olaylar değil; saçını yıkamak, dışarı çıkmak gibi basit şeylerin bile nasıl ağırlaştığını görmek insanın içine dokunuyor. Çünkü bu his, sandığımızdan daha tanıdık.
Adelaide benim için çok güçlü bir karakterdi. Çünkü güç her zaman ayakta kalmak değil; bazen düştüğünü fark etmek ve bir noktada kendine dönmeyi öğrenmek.
Ve bence kitabın en vurucu tarafı da bu:
İnsan gücünü başkalarında aradıkça kayboluyor, ama kendinde bulmayı öğrendiği an gerçekten güçleniyor.
Reklam