Yasin ERTAN
@yertan53
Öğretmen
Üniversite Mezunu
Samsun
23 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Göze almak
Hayatın rutininde, alışılmışın en derininde, her gün aynı monotonluğu tekrar ederken okuduğum bu kitap kendi sefil hayatıma bambaşka bir açıdan bakmamı sağladı. Aslında düşündüğüm şeylerdi bunlar ancak yazar bir tokat gibi gerçekliği yüzüme çarptı, nakavt oldum diyebilirim.
Hangimiz kendi güvenli alanımızın dışına ''ya hep ya hiç'' diyerek yeni şeyler denemek için çıkabiliriz. Kısacık insan ömründe yolun yarısına gelmiş olduğumuzu düşünürsek benim böyle bir şeye cesaretim yok. Yeniden başlamak korkunçtur. Bunu ancak yolun başında iken kendimize dayatılanların dışına çıkarak yapabilirdik. Ancak o tren kaçtı. Her gün aynı rutini yaşamaya devam edip bu romanda yer alan düşünceler kafamı darmadağın ederken '' ne yapalım, yapacak bir şey yok '' diyerek işin kolayına kaçtığımız için korkağız. Korkağım. Korkaksın.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Roman mı, Makale mi?
Yazarı ilk kez Tanrı'nın Formülü kitabı ile tanıdım. Merak edip ikinci kitabını da okudum ve hatta üçüncü kitap olan Kodeks'i de sipariş ettim.
Bilimsel bilgiler, teoriler, kuramlar kitabın içerisinde kurgudan daha fazla yer tutuyor. İlk kitapta ana kahramanımız karşımıza bir kriptolog ve Tarih profesörü olarak çıkarken ikinci kitapta bunların yanında bütün fizik teoremlerini öğrenmiş hatta akademik düzeyde bilgi veren bir kişi olarak çıkıyor. Yazarın amacı roman yazmak değil sadece akademik bilgi vermek olmuş. Tür gereği roman bilgiyi bu şekilde doğrudan sunmamalı diye düşünüyorum. Ne hikmetse bilimsel bilgiler aktarılırken muhatap olan kişi her zaman sorulması gereken en mükemmel soruyu sorabiliyor ve bilimsel bilgi üniversite amfisinde olduğu gibi romanın içinde akıp gitmeye devam ediyor. Oldukça hacimli kitaplar olmasına karşın içerisindeki kurgu kısımları toplasan 50-100 sayfa bir şey tutar. Yazarımız doğrudan makale yazarak da içindeki yazma ateşini söndürebilirdi. Ha diyeceksiniz ki neden o halde üçüncü kitabını alıp okuyorsun çünkü konular ilgimi çekiyor. Sorun şu ki ilgimi çeken konularda bile bilimsel bilginin yoğunluğu bir yerden sonra beni sıkıyor.
KokuEdebiyat
Spoiler içerir
Bugün medeniyet olarak adı geçen dönemin Avrupa'sının tam ortasında
-Paris'te- 1700'li yılların başında bir ruh dünyaya gelir. Ruh diyorum çünkü doğan şey bir beden değil. Öyle ki hemen doğumunda dolaylı da olsa annesini giyotine göndererek başlar cinayet işlemeye. Kendisine bakması için verilen sütanne bile kendisinde bir tuhaflık sezer ve bu şeyin kokması gereken bir bebek gibi kokmadığını ileri sürerek geri vermeye çalışır.
Kahramanımız kendine ait bir yetenekle dünyaya gelir, koku konusunda öylesine hassastır ki karanlıkta yolunu kokular ile bulabilecek bir düzeyde hatta yan odadaki kişilerin kokusunu bilerek orada kim olduğunu tahmin edebilmektedir. Parfümcülerde çalışma amacı para kazanmak, şöhret olmak değil nihai hedefi olan tanrısal koku için bilgi birimi yapmaktır. Kendi kokusu olmadığını fark edince ise adeta deliye döner. Her türlü kokuyu bilen, ayırt eden, her noktadan alan bir kişi olarak nasıl kendi kokusu olmaz.
Tanrısal kokuya ulaşmak için henüz kızlığında güzelce kızları kendine has bir yöntemle öldürür ve kokularını öğrendiği bir yöntemle hapseder. Bu cinayetlerin hepsi acemi bir katil seviyesindedir. Onu bu acemiliğe rağmen bir seri katil seviyesine taşıyan şey ise kendi kokusu olmamasıdır. Bu sayede her yere fark edilmeden girip çıkabilmektedir. Nitekim son cinayetinde bu acemilik kendisini ele verir ve yakalanır. Fakat olan olmuştur, kahramanımız 25 genç kızın bedeninden alıp hapsettiği kokular ile nihayetinde tanrısal kokuya ulaşmıştır. Hatta bu koku kendisini idamdan bile kurtarmıştır. Fakat hayatta bir amacı kalmayan kahramanımız çok acayip bir şekilde ,bu tanrısal kokuyla birlikte intihar etmiştir. Öyle bir intihar etmiştir ki intihar bu şahısla beraber bir bilim dalı olup literatüre girmiş bile olabilir.
Nitekim, kendini
Dans Dans DansEdebiyat
İlk kez bir Murakami romanı okuyorum. Okudukça, uzunca bir süre ben ne okuyorum diye düşündüm. Çünkü kitapta bilinç akışı hiç bitmiyor, anbean okuyanı dış dünyadan soyutlayıp kitabın içerisine hapsediyordu tıpkı kitapta bahsi geçen zifiri karanlık kat gibi. Okurken sık sık Koyun Adam denilen gizemli şahsın mum ışığını aradım sayfalar arasında. Bir ismi bile olmayan kahramanımız gerçek dünyaya dönsün de ben de biraz aydınlanayım istedim. Açıkcası kitabı okurken kendimi daima karanlıkta hissettim. Bilemiyorum bu yazarın bir başarısı olabilir. Kesinlikle diğer romanlarını da alıp okumayı düşünüyorum.
Kahramanımız kendini o kadar önemsiz ve değersiz olarak görüyor ki kitabı okuduğumuz 500 sayfa boyunca adını öğrenemiyoruz. Bir ismi bile yok okuyucunun gözünde. Arka fonda sürekli çalan bir müzik, İkinci el subaru, telekız servisleri, kapitalist sistem eleştirisi... Birçok şey kitabın içinde mevcut. Bir ara sarı siteye girip Subaru bile baktım hatta okurken bir sigara molası verip kitapta bahsedilen şarkıları dinledim.
Kısacası heyecanla okudum, elimden bırakması zor oldu.
Ahmet Ümit romanlarının tamamını okumuş olsam da özellikle Patasana ve Kayıp Tanrılar Ülkesinde romanları Mitolojik ve arkeolojik ögeler içermesi bakımından çok cezbedici. Hani derler ya bir solukta okunan bir roman diye, işte öyleydi.
Kitabın sonunda Ahmet Ümit'in diğer romanlarında görmeye alışık olduğumuz başkomiser Nevzat ve yardımcısı komiser Ali de ufak bir renk katmış.
Kesinlikle eşe dosta, yakın arkadaşlara önereceğim bir kitap.
Yazarın kalemine sağlık.
