I honestly don’t even know where to start. I wanted to read this book because the title and the concept caught my attention, but I can say it wasn’t exactly what I imagined. Did I like it? Did I enjoy reading it? Was I curious about what would happen next? Yes. In fact, since I had already read some of the books mentioned in the list, it was easy to understand the references. It was also written in good English — in my opinion, around a B1-B2 level — understandable for intermediate readers, with an interesting concept.
Unfortunately, since the characters were of Indian background, there were some words and expressions I didn’t fully understand. I wish there had been explanations for them somewhere. They also talked about foods a lot, but I didn’t even know what most of them were.
Then there was the thing Aidan did… I understand that sometimes not everything needs to be explained, but I still wanted more hints about it. I liked the idea of the story progressing through different books, but when we finally got to the books that gave the chapters their titles, I didn’t really like that the character was reading completely different books instead.
The ending wasn’t bad, but it could have been better. I really liked Mukesh’s storyline and the friendships he made, but I can’t say I connected much with the main character, Leila. If you come across this book, I think it’s worth giving it a chance.
Nereden başlasam bilemiyorum. Ismi ve konusu ilgimi çektiği için okumak istedim ama hayal ettiğim gibi olmadı diyebilirim. Sevdim mi, okurken keyif aldım mı, ne olacak diye merak ettim mi? Evet, hatta listedeki bazı kitapları bende okuduğum için anlatılanları anlamak kolaydı, zaten güzel bir İngilizce ile yazılmıştı, bana göre b1-b2 arası, orta seviyede anlaşılır ve konusu güzel
Kitap “Yorgun Prometheus” başlıklı müthiş bir giriş ile başlıyor. Byung-Chul Han burada Prometheus mitini klasik anlamından çıkarıp modern insanın metaforu haline getiriyor.Eskiden Prometheus tanrılara karşı gelen bir kahramandı, insanlığa ateşi getirerek bir tür özgürleştirici isyanın sembolüydü ama Han’ın yorumunda Prometheus artık dış bir düşmanla değil kendi kendisiyle savaşan bir figür.
Kartal onu her gün yiyip bitiriyor ama bu kartal artık dışsal bir cezalandırıcı değil, kendi içindeki “başarma zorunluluğu”, “daha verimli olma” baskısı. Yani bugünün performans öznesi hep daha iyi olmalı, hep üretmeli, hep aktif olmalı. Bu da dış baskı değil, içselleştirilmiş bir şiddet biçimi: insan kendi kendisini sömürüyor, kendi enerjisini tüketiyor.
Ardından “Sinirsel Şiddet” ile devam eden bir diğer başlıkta Byung-Chul Han çağımızın psikolojik ve toplumsal patolojilerini açıklıyor: depresyon, tükenmişlik, dikkat dağınıklığı…
Bunlar “dışsal düşmanların” saldırısından değil, içsel baskıdan doğan hastalıklar.Yani mikrobik (immünolojik) değil, nöronal (sinirsel) hastalıklar.
Enfeksiyon değil, enfarktüs diyor çünkü bir dış tehditle savaşmıyoruz; kendimize karşı tıkanıyoruz.
Baudrillard’ın “aynının totalitarizmi” kavramına referansla Han, çağımızda farkın, ötekinin, yabancının silindiğini söylüyor.
Artık “dost ~düşman”, “ben~öteki” gibi karşıtlıklar yok; yalnızca “aynı” var herkes benzer düşüncelerde, arzular içinde, görünürlük yarışında.Bu da bir tür “pozitiflik şiddeti” yaratıyor: çok fazla iletişim, üretim, başarı… ama derinlik, sessizlik, düşünme yok.Bu şiddet artık bağıran, cezalandıran, baskılayan bir şiddet değil.Tam tersine, teşvik eden, motivasyon veren, koçluk yapan bir şiddet.Ama insanı tüketen tam da bu “pozitif enerji fazlası.” Yani sorun, “yapamamak” değil “her
Reklam
Honestly, I’m not sure if I liked this book or not. Somehow, it kept me reading. I was curious about what would happen, how the events would connect, and how it would end until the very last page. I didn’t understand everything completely, but I understood the story in general.
It wasn’t really trying to be a serious book anyway. Since it’s the author’s first book, I guess that’s normal… I don’t know, the author also seems a bit unusual. It was a very different kind of book, but every character had a purpose.
Was I surprised at some parts? Yes. There were moments when something unexpected happened, or when I finally understood why something from a few pages before happened.
The ending was nice, honestly. It was a bit tiring to read. Was it the best book? No. I don’t know… I feel like I got what I wanted, but maybe I could have gotten more.
Açıkçası bu kitabı sevdim mi sevmedim mi emin olamıyorum. Kendini bir şekilde bana okutturdu, yani ne olacağını, olayların nasıl bağlanacağını ve sonunda nasıl biteceğini sonuna kadar merak ettim açıkçası. Her şeyi tam olarak anladım sayılmaz ama genel olarak hikayeyi anladım. Zaten ciddi olmaya çalışan bir kitap değildi. Yazarın da ilk kitabı olduğu için normal galiba, bilmiyorum yazarın kendisi de normal değil gibi... Içerisinde çok farklı ama herkesin bir amacı olan bir kitaptı. Şaşırdığım yerler oldu mu? Evet. Bazı sayfalara gelince böyle beklemediğim ya da birkaç sayfa önceki olayın neden olduğunu anladığım yerlerde oldu. Güzel bitti açıkçası. Bir tık beni yordu. En iyi kitap mıydı? Değildi. Bilmiyorum, sanki istediğim şeyi aldım ama daha fazlasını da alabilirdik gibi.
8/10
'go deeper!
go for the jugular.'
this made me want to read ovid's metamorphosis as soon as possible. even though i put it in my reading lists so many times, because i know i will like it too much, i wanted to have it in my hands first, for writing on it some stuff definitely will be necessary. but buying the book will take more time, still it will be one of my priorities. also d. h. lawrence will be waiting only a little more i presume, this book effected me on these parts.
it was really well written, it had me with the beauty of the abnormal because... the beauty of the abnormal... yes. but in what way? in exactly the way dorcas always sees it. only when you make it sexual and vicious like an animal. the animalistic side of the humans. always dangerous, always unpredictible, vicious, vigorous, violent, passionate, even crazy.
there's not much to say without ruining the beauty of the book, it feels like talking about what's happened inside the book will take away all the gothic and dreamy air it has inside like a living being loses air while opening its mouth, and breathing. careful, read this book, and close it gently before the words escape from the pages. the diffusion force would want to make that happen but be careful, don't allow it to happen. it is very dense inside.
Bana bağdaştırıcı gelmedi açıkçası ne ara bu kadar samimi olmuş bu kadar aşık olmuş ve hazzı bu kadar doruklarda yaşıyor olabilirsiniz abi demek istedim sürekli karakterlere. Yes bu bir kurgu tabi kii ama sanırım benim şahsi tercihim özellikle erkek karakterlerin daha gerçekçi yazılması. Karan karakteri (yaptığı iş dışında) profilinden düşüncelerine Devin’e duyduğu aşka kadar, hatta işindeki başarısı(!) ile bile kusursuz yazılmış bu da beni kitaptan soğuttu ama tabi kii tüm bu ayrıntıların dışında kalan macera güzel güzeldi.
The Shadow of the Wind was a perfectly self-contained mystery. It had very interesting storyline which keeps you turning the pages. Yes, It was a little bit long story. In the end, that was a story about a writer, a book and a reader.
Reklam
Reklam