Ayşe
@yesil02
Reklam
Hiç yaşadınız mı bilmiyorum ama hani bazen annemiz mevlütlere gider ve biz de gün boyu evde yalnız başımıza otururduk. İşte ben öyle günlerde evde tek başıma olmanın getirdiği özgürlük hissini çok severdim. Ama bir noktadan sonra evde bir eksiklik, bir boşluk olduğunu hissederdim. Tarif edilemeyecek bir boşluk... Sanki bir eve çatı olan ve orada bir hayat olmasını sağlayan en önemli parça eksik gibi gelirdi bana. Artık yalnız başıma olmak istemez, annem hemen gelsin isterdim. İşte şimdi bazı zamanlar yine öyle hissediyorum: Annem sanki mevlüte gitmiş ve dönecekmiş gibi. Ama biliyorum ki bu sefer dönmeyecek.
Çünkü o çatı yıkıldı. Bir çatısı yok artık o evin. Hatta zannımca dünyanın çatısı yıkıldı ve ben onun altında kaldım.
Puan vermedi·274 syf.·
Beğendi
·4 günde okudu
·2022 1. kitabı
