Sonra yargıç, dikkatle, biraz da kederle yüzüme bakarak, “Sizin kadar katı ruhlu adam görmedim, karşıma çıkan caniler bu ıstırap sembolü karşısında hep ağlamışlardır,” dedi. Cani oldukları içindir, diyecektim. Ne var ki, ben de onlar gibiydim.
Kendime tuzaklar kuruyor gözleri hep
aklında olan beynime denizi anlatıyorum.
Atı alan Üsküdar’ı geçmiyor tabii, olsun…
Ramak kalmış unutulmuşluğuna hissediyorum.