ayşenur
@yesteilen
Şu anda okuduğu kitap
Kalın olmasına rağmen akıp giden, kesinlikle bütünlüğünü kendi içinde koruyan, okuyanın ruhuna işleyen ve derinliklerine dokunan bir kitap.
Kitabı anlamak acı verse de, kendini kitaba kaptırmayan veya sırf okumak için okuyan bu kitabı anlamaz. Kendinizi hazır hissettiğiniz zaman, sakin ve huzurlu kafayla okumanızı tavsiye ederim.
Kitapta başlıca iki karakterimiz var. İlki intihar eden Selim Işık, diğeri ise “Sonun Başlangıcı” kısmında kaybolduğundan bahsedilen (bize aslında kitabın sonunu tahmin ettirmiştir) Turgut Özben’dir.
Kitap, ruhsal çözümlemeler ve ayrıntılar üzerinde şekillendiğinden, yani olaylardan ziyade durumlar ön plana çıktığından özetinin veya incelemesinin yapılması da zor bir hale geliyor. En basit haliyle açıklamak gerekirse, Turgut, Selim’in neden intihar ettiğini anlamaya çalışır. Aslında Selim’i ve hatta belki kendini anlamaya çalışır.
Oğuz Atay, bize TUTUNAMAYANLAR adı altında bir grup insandan bahsediyor.
Bu grubun bir kısmını toplumun ona dayattığı gerçekleri ve biçtiği rolleri kabul edemeyenler oluşturuyor. Mesela kitabın bir kısmında şöyle diyor: “Sadece üç grup meslek vardı; mühendislik, doktorluk, avukatlık. Oysa ben ressam olmak istiyordum.”
Tabi ki tutunamayanları, tutunamayan yapan sadece bu örnek değil. İnsanın ruhunu, düşüncelerini ve sosyal çevresini bütün derinliğiyle, en ince ayrıntısına kadar bize aktarmış olmasıdır.
Bir diğer kısımda ise, maddi imkansızlardan dolayı tutunamayanlar var. Yazar burda sınıf farkını ve dini eleştiriyor.
(SPOİLER İCERİR)
“Ve biz onlara diyeceğiz ki:
Hesaplaşma günü geldi. Şimdiye kadar yalnız din kitaplarında yargılandınız. Biz fakirler, zavallılar, yarım yamalaklar, bu kitabı okuyup teselli olurken içinizden güldünüz. Ve çıkarınıza baktınız.”
“Esasında, sizleri yargılamaya hiç niyetimiz yoktu;
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
her ne kadar kurgu olsa da insani dusunmeye sevkeden ve tabiri caizse beyniyle oynayan bir roman bitirdim az once. ara ara kitabi birakip olaylari zihnimde oturtmaya ve bagdaslastirmaya calistimsa da vucudumun bastan asagi ürpermesine sebep olan bir finalle karşılaştım. kitabin icerigi hakkinda fazla bilgi vermeden, bende uyandirdigi gibi herkeste bir merak uyandirmasini ve okumasini diliyorum.
Yoksulluk ve sevgisizlik içinde yaşayan küçük Zeze’nin dünyasını, yalnızca minik bir çocuğun gözünden değil, evrensel bir hakikat penceresinden izlediğim, yazarın da deyimiyle "günün birinde acıyı keşfeden küçük bir çocuğun öyküsü” hangi yaşta okursam okuyayım beni alıp geçmişe götürecek, yanaklarıma bir buse kondurup geri gönderecektir..
