Herkese merhabalar okullarda yaz tatiline girmişken, çocuklara güzel kitaplar armağan etmeyi unutmayınız
Size harika bir çocuk kitabı önerisi ile geldim kendim keyifle okudum şimdi sıra çocuklarımda..
Teknoloji, yapay zekâ, hayal gücü, dostluk, güven, aile bağları… Hepsi hikâyenin içine öyle güzel serpiştirilmiş ki “bak burada ders veriyorum” diye bağırmıyor. Zaten en güzeli de bu değil mi? Çocuğa öğüt yağdırmadan bir şeyler hissettirmek…
Güçlü olmak sadece en büyük olmak değilmiş; bazen bir arkadaşına güvenmek, ekip olmak, farklılıkları kabul etmekmiş. Kitap bunu çok güzel anlatıyor. Özellikle çocukların kendi içlerindeki gücü keşfetmesi kısmını çok sevdim.
Bir de teknoloji konusu var ki tam günümüz meselesi… Teknoloji kötü mü, iyi mi? Aslında mesele onu kimin ve nasıl kullandığında saklı. Kitap bunu çocukların anlayacağı güzel bir dille anlatmış. Keşke bazı yetişkinler de okuyup biraz ders çıkarsa dedim.
Kısacası; hem macera seven çocuklara hem de “ben de bir bakayım” diyen büyüklere güzel bir yolculuk. Çocuklar okurken eğlenecek, büyükler okurken “biz de biraz böyle düşünsek ya” diyecek.
Kitaplarla kalalım
Çocuklardaki sevgi dilini keşfetmek, onları anlama yolculuğumda bana farklı bakış açıları kazandırdı. Yer yer kendime dönüp “Bunu nasıl fark etmedim?” dediğim anlar oldu. Kitap, her çocuğun sevgiyi hissetme ve ifade etme şeklinin farklı olabileceğini sade bir dille anlatıyor.
Üç çocuk annesi olarak okurken kendi çocuklarımı ve onlarla kurduğum iletişimi sık sık düşündüm. Bazı davranışların altında aslında anlaşılma ve sevildiğini hissetme ihtiyacının yattığını fark etmek benim için oldukça kıymetliydi.
Akıcı ve kolay okunan bir kitap. Çocuklarını daha iyi tanımak ve onlarla olan bağını güçlendirmek isteyen ebeveynlere gönül rahatlığıyla tavsiye ederim. Hatta yetişkinler için beş sevgi dilini de muhakkak okumalısınız. Eşler arasındaki kopmuş ve fark edilmeyen bağları onarmak adına yol gösterici olacaktır.
BİR ÇOCUĞUN GÖZÜNDEN YANSIYAN BÜYÜLÜ BİR DÜNYA
Eser, Orta Asya’nın sert, büyüleyici ve bir o kadar da amansız coğrafyasına davet eder. Eser, ilk bakışta isimsiz küçük bir çocuğun dünyasını anlatıyor gibi görünse de derinlerde insan doğasını, modernleşmenin sancılarını, toplumsal yozlaşmayı ve yok olan kültürel değerleri evrensel bir düzlemde sorgulayan sarsıcı bir eleştiridir. Aytmatov, çocuk masumiyetinin yetişkinlerin katı ve çıkarcı gerçekliği karşısındaki kırılganlığını işlerken okuyucuya adeta bir insanlık dersi verir. En etkili anlatım stratejisi, olayların isimsiz bir çocuğun gözünden aktarılmasıdır. Yazar, bu saf ve önyargısız bakış açısı sayesinde toplumsal yabancılaşmayı çok daha berrak bir şekilde gözler önüne serer. Toplumun "öteki" olana karşı geliştirdiği dışlayıcı tavır, romandaki ninenin "Bir yabancıyı ne kadar yedirip içirsen yine yabancı kalır." sözünde vücut bulur. Buna karşın çocuk, "Ben başkasının çocuğu olmayı istemezdim." diyerek bu yabancılaşmayı reddeder. Aytmatov’un kurguladığı bu tezat, asıl yabancının ve canavarlaşanın çocuk değil; hırsları, nefretleri ve sınırları olan yetişkinler dünyası olduğunu derinden hissettirir.
Mümin Dede’nin temsil ettiği pasif iyi doğa , yalnızca karakterlerin üzerinde hareket ettiği pasif bir fon veya mekân değildir. Orman, dağlar ve hayvanlar; yaşayan, insanla birlikte sevinen ve acı çeken birer canlı organizmadır. Ağaçlar hunharca kesildiğinde kuşların çığlık çığlığa uçuşması ve ormanın kalbinin sökülüyormuş hissi uyandırması, insanın doğaya verdiği zararın kozmik boyutunu gösterir. Bu evrende doğayla gerçek bir bağ kurabilen yalnızca iki karakter vardır: Çocuk ve dedesi. Çocuğun kayalara isim vermesi, bitkilerle konuşması, modern insanın çoktan unuttuğu "doğayla bütünleşme" arzusunun birer kanıtıdır. Bu bütünleşmenin ve katıksız iyiliğin somut hali ise
Benim için çok farklı ve sarsıcı bir okuma deneyimiydi. Kitabı en iyi tanımlayan ifade herhalde "yetişkinler için bir fabl" olur.
Hikayedeki hayvanlar bir yandan aşk, hırs gibi tamamen insani duyguların pençesindeyken, diğer yandan kendi vahşi ve hayvani içgüdüleriyle yaşamaya devam ediyorlar. İnsan olmakla hayvan kalmak arasındaki o ince, tekinsiz çizgiyi izlemek çok keyifliydi. Hem hikayenin kendisini hem de yazarın anlatım tarzını çok sevdim. Kesinlikle şans verilmesi gereken, özgün bir eser.
Kitap bittiğinde aklımda kalan şey gizemden çok küçük Vidar oldu. Başta 17 Haziran’da ne yaşandığını merak ederek okudum ama sayfalar ilerledikçe asıl meselenin bir çocuğun yalnızlığı olduğunu hissettim.
Vidar’ın çocukluğu boyunca etrafındaki herkes kendi dünyasına gömülmüş gibiydi. Annesi kendi mutsuzluğuna, babası kendi hayatına, ablası kendi köşesine çekilmişti. Ve ortada görülmek, duyulmak, anlaşılmak isteyen küçücük bir çocuk kalmıştı.
Kitabı okurken sık sık kendi kızımı düşündüm. Çocuklar sandığımızdan çok daha fazlasını görüyor, hissediyor ve taşıyor. Yetişkinler bazen kendi kırgınlıklarıyla o kadar meşgul oluyor ki bunun çocuklarda nasıl izler bırakabileceğini fark etmiyor.
Son sayfalarda içim gerçekten sızladı. Annenin yaşadıklarına üzülsem de bir noktadan sonra ona öfkelendim. Kendi mutsuzluğunu çocuğuna yükleyemezsin. Yaşadığın hayal kırıklıkları, kırgınlıklar ve eksiklikler ne kadar büyük olursa olsun, bunların bedelini bir çocuk ödememeli.
Kitap zaman zaman tekrar hissi verse de özellikle son bölümlerde beni duygusal olarak yakaladı. Bitirdiğimde aklımda kalan şey 17 Haziran’da ne olduğu değil, küçük bir çocuğun sevgiye ve ilgiye ne kadar ihtiyaç duyduğu oldu.
Doğan Cüceloğlu okuyup etkilenmemek pek mümkün değil diye düşünüyorum. Sohbet havasında gerçekleştirilen güzel bi kitaptı. Bolca feyiz alınabilecek noktalar içeriyordu. Sağlıklı ilişkiler kurabilmeye yönelik örnekleri de bizim için rehber niteliği taşımakta düşüncesindeyim. İyi ki okudum kitabıdır kendisi benim için.
