yağmur gürbüz
@ygmr24
100 okur puanı
Ekim 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Bazen insan şunu fark ediyor:
Dünyayla arandaki mesafe
mesafe değil aslında.
Bir uzaklık hissi.
Ulaşılmazlar,
insanın dünyadan çekilmesinin hikâyesi değil.
Daha sessiz bir şey:
Dünyanın içindeyken
ona artık ait hissedememenin.
Her şey var.
İnsanlar var.
Sesler var.
Hayat akıyor.
Ama sen…
Hiçbirine gerçekten dahil değilsin.
En rahatsız edici olan da şu:
Bu bir yalnızlık değil.
Bu,alışılmış bir yabancılık.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İnsan en çok neye inanır biliyor musun?
Sevdiğine.
Ve en çok o yüzden yanılır.
Othello
bir aşk hikâyesi değil.
Bir çöküş hikâyesi.
Ama dışarıdan değil
içeriden.
Kıskançlık burada bir duygu değil,
yavaş yavaş yayılan bir zehir.
Ve en tehlikelisi şu:
Othello’yu yıkan şey,
gerçekler değil.
İnandığı yalanlar.
Shakespeare sana şunu tokat gibi vuruyor:
İnsan, sevdiğine değil,
kafasında yarattığı hikâyeye âşık olur.
Ve o hikâye yıkıldığında,
Hayat bazen tek bir hatadan ibaret değil.
Bazen
yaptığın bir seçim,
yaşamadığın onlarca hayat demek.
Şahane Hatalar,
“keşke”lerin kitabı değil.
“Başka bir seçim yapsaydım ne olurdu?” sorusunun
somut hâli.
Her sayfa bir ihtimal.
Her ihtimal başka bir sen.
Heather McElhatton burada sadece bir hikâye anlatmıyor.
Seni,
kendi hayatının içine sokuyor.
Ve acı bir şeyi fark ettiriyor:
Seçim yapmak,
aynı anda vazgeçmektir.
Bir yolu seçtiğinde,
diğer tüm hayatları geride bırakıyorsun.
Ama kimse sana şunu söylemiyor:
İnsan bir anda delirmez.
Yavaş yavaş kopar kendinden.
Önce bir düşünceye tutunamaz,
sonra bir gerçeğe.
En sonunda da kendine.
Delice,
aklını kaybeden birinin hikâyesi değil.
Daha tehlikeli bir şey:
Aklını kaybetmediğini sanan birinin.
“Ben, ben değilim.”
Bu cümle kitapta tekrar ediyor.
Ama mesele delilik değil aslında.
Mesele şu:
İnsan kendine ne kadar dayanabilir?
Herkes deli olabilir.
Ama kimse kendine bunu yakıştırmaz.
Ve belki de en büyük kırılma tam burada başlar.
Bazı insanlar aklını kaybetmez.
Bu kitap bir şey anlatmıyor gibi.
Ama aslında
tam olarak söyleyemediklerimle dolu.
Beyaz Kitap
okurken değil,
içine çöktüğünde etkisini gösteriyor.
Bir kayıp var.
Ama net değil.
Tıpkı bazı hisler gibi—
var ama adı yok.
Okurken şunu fark ettim:
İnsan en çok
anlatamadığı şeylerden yoruluyor.
Ne tam açıklayabildiğin,
ne de tamamen susturabildiğin şeyler…
Han Kang hiçbir şeyi büyütmüyor.
Dram yok, bağıran cümleler yok.
Ama zaten en ağır olanlar
sessiz olanlar.
Bu kitap beni etkilemedi gibi duruyor.
Ama bir şey aldı içimden.
