Murat Han Karaaslan
@yikilmasakin
Yaşamak umrumdadır.
Kitap birçok açıdan gözlem , bir içsel çatışma ve derin psikolojik bazı süreçler içeriyor.Bana kalırsa Oscar Wilde bu kitabı ile Freud'un İd,Ego, Superego kavramını romanlaştırmış dersek heralde yanlış olmaz.Kitap özünde en temelde hedonizm ile ahlaki temellerin çatışmasını , güdüleri ile değer yargıları arasında sıkışmış insanoğluna ışık tutuyor.Aynı zamanda birçok hızlı yaşamda gördüğümüz hızlı bir tükenme sendromu ile karşı karşıya kaldığımızı görüyoruz.Kitap bize güzel olanın değerinin ölçülmesinin onun fiziksel yönü ile olduğu kadar ruhsal yönüyle de olacağını hissettiriyor.
Çocuk kuyuya neden düştü? Bunu bulmak gerek Ama onunda öncesinde açıklanması gereken bir konu var. Yusuf .. yusuf hangi yusuf.. Eğer Yakubundan koparılan yusuf ise bu peygamber mesleğidir kuyuya düşmek, aranılan ise en baştan bulunandır. Bizim konumuz bu nedenle bu yusuf değil.. gel gelelim şivekarın Yusuf'u bizim yusuf. Şimdi masal da derki, Yusuf'un masalı neden yusufla başlamıyor? Sonrasında bir şivekar varmış bir genç kız yusuf yokmuş cinler kaçırmış onu saklamış. Hikaye yusufla başlamıyor masalda da denildiği gibi bir yere varınca bir yusuf gösterilecektir elbet. Ama masalı şivekar başlatıyor. Yine başa gelecek tanımı var, sivekarsa beklenen o gelecektir ama sen çıkarsan aramaya bulduğun şivekar değildir. Haliyle aradığında. Çünkü sivekar yürürken sivekar olur. Bir genç kız gezintiye çıkar ikindi vakti. Neden ikindi vakti mesela ? Hz. Muhammed sav. der ki ben ikindi vakti peygamberiyim. Son. Şunu anlıyoruz ki bu gezinti sona gelmiş ve başlatılan bir yolculuk. Sonrasında masal devam eder, genç kızlar bunu yapar. Her genç kız ruhta birikmiş sözlerin sürgüsü açılsın diye gezintiye çıkar. Sen çıkarsan sürgü açılmayacak ve kimsenin ruhunu göremeyeceksin. Şivekari sivekar yapan avcıları bilmesidir. Onlara görünmek istemez ama onlara rağmen yürümeye devam eder bilir onu arayan avcıdır! Yusuf değil. Biz ararsak onu bulamayacağız gibi biraz kehanet oldu ama belki de bir kehanete ihtiyaç vardır. Biz aramak üzere bulunacak ve bekleyeceğiz aranılan bir şivekarsa o zaten yoldadır.
En son diyeceğimi en başta diyerek başlamak istiyorum.Heralde beni son dönemde en çok etkileyen kitaplardan biri oldu diyebilirim.
Modern dünyanın eşiklerimize bıraktığı bireysellik ve bu bireyselliğin yer yer sancılı taraflarını sevgiyi ve gerçek sevginin ipuçlarını ve özellikle yalnızlığı varoluşsal ve toplumsal olarak yazar çok iyi işlemiş.
Okurken çok sevdiğim yalnızlığımdan ürker oldum.
İnsan ne olursa olsun samimi bir muhabbet içinde olmadığı iklimde çürüyor.
Ve kim ne derse desin bireysellik ; yada buna aşırı yalnızlaşma veya toplumdan ve insanlardan kaçış diyin , dozunu tutturamayınca toplumların ve bireylerin yıkımı haline geliyor.
Bu yüzden Batı dünyasının aşırı bireyselliğinde de bir mutsuzluk görüyor ve seziyorum.
Doğunun feodal geleneklerinin bireyi baltalayan yanı ile batının bu yalnız insanı arasında bir yerde durmak istiyorum.
Gel gelelim sözü uzatmadan bir diğer dikkat çekici noktaya yalnızlık vurgusu kadar bunun tam tersi olan arkadaşlık , muhabbet, dostluk , aynı yolda yürümek kavramlarının da bizi sarmaladığı bir dünya görüyoruz.
Heralde ne azsa o çoktur ne çoksa o azdır.
Bazen bir yolda yürümek kadar biriyle yürümek de güzeldir ve biriyle yürümek öyle hafife alınır birşey değildir.
Çünkü uzun yolculuklar çoğu zaman iyi yoldaşlar gerektirir.
Ve iyi yoldaşlar çoğunlukla yola ve size inananlardır.
Sevmek kadar sevmeyi bilmekte maharettir.
Aşk çoğu zaman açlıktan ölmez oburluktan ölür.
Yolda iyi yoldaşlar ile karşılamanız, karşılaştıysanız sahip çıkmanız ve yolun tadına varmaniz temennisiyle güzeliklerle kalın..
