“hiçbirimiz nesnel bir dünyada yaşamıyoruz; tam aksine, kendimiz anlam verdiğimiz öznel bir dünyada yaşıyoruz. senin gördüğün dünya benim gördüğüm dünyadan farklı, kaldı ki dünyanı başkasıyla paylaşman da imkansız.”
Kendinle Savaşma Sanatı
aki’yi yürekten seviyorum, ona karşı hissettiğim yakınlığı bir başkasına daha duyamam muhtemelen. ondan ayrı kalınca yüreğimin hep aynı yerinde bir sızı oluşuyor. diş ağrısı gibi bir şey. gerçekten. kalbimde onun yeri ayrı. ama, bununla birlikte, nasıl anlatabilirim ki, içimde çok daha farklı bir şeyleri keşfetme arzusu var, değişik şeyler deneme isteği uyandıran, güçlü bir itki bu. merak mı desem, macera arayışı mı, ihtimallerin çekiciliği mi? çok doğal olarak ortaya çıkan, bastırmak istesem de bastıramadığım şeyler…
daha önemlisi, bir kez ayrılıp kendi yolumuzda yürümeye başlasak ve birbirimize ihtiyaç duyduğumuzu anladığımız takdirde, o noktada tekrar bir araya gelsek, bu daha iyi olmaz mı?