“ne bir kasaba vardı ne bir kilise ya da nehir… ne bir renk, ne bir ışık ne de bir gölge. bir süre kıpırdamadım, ve tarifi imkansız o büyük ahenk, günün aydınlığı, ve o anın melankolisi bedenime yayılırken, çok hoş bir hisse kapıldım. zihnimde ne olduğunu bilmiyorum… bunu sözlere dökmem de mümkün değil. sözlerin kafi gelmediği bir andı. içimde bir şeyin uykuya daldığını ve başka bir şeyin uyandığını hissettim. kendisinden doğan dünyada, bir kişi artık her şey olabilirdi.” Joe Bousquet’in sözleri.
ergo proxy 4. bölüm
bana sevgili olan uykudur, bir taştan daha fazlası olan…
bu kadar acı ve utanç doluyken içim,
ne büyük şans kapanması kulaklarımın ve gözlerimin,
bu yüzden fısıltıyla konuşun, huzurumu bozmayın benim.
Michelangelo, ergo proxy 1. bölüm