Feyza
@yinefeyza
Satırlar biriktiriyorum
Şu anda okuduğu kitaplar
Kitabı okurken nedense başkaraktere gereksiz sinirlendim
"Yaşlı başlı adamsın, senin neyine tek başına koca okyanusta balık avına çıkmak?" deyip durdum jdjsjsj
Başına gelenleri okudukça hak etti sanki bunları diye acımazsızca yaklaştım bayağı.
Kitabın son sayfasını da okuyup kapağı kapatınca "neydi bu şimdi?" diye düşündüm biraz.
Sonradan dank etti...
O yaşlı adamın bu dünyadaki en büyük tutkusuydu balıkçılık. Aklına koyduğu o büyük balığı yakalayıp huzura erecekti. Hedefini gerçekleştirmek uğruna tüm zorlukları göze alıp çıkmıştı yola. Sanki bilmiyor muydu okyanusta günlerce aç-susuz ve köpek balıkları tehlikesi ile karşı karşıya kalacağını, tabii ki biliyordu. Tüm bunları göze almıştı. Kendine güvendi. Sonuç ne olursa olsun, o yola çıkmayı tercih etti. Çünkü sürecin sonunda "ben elimden geleni yaptım" diyecekti.
Zaten insanın vicdanını en çok, elinden geleni yapmış olmak rahatlatmaz mıydı...
Bir farkına varış kitabı, tavsiyedir okuyun...
Yine gereksiz abartılan kitaplardan birisi olduğunu düşünüyorum. Sonunu getirmek için can çekiştim resmen. İçindeki kasvet ve bunalım beni mahvetti. Tabi bunu okuyucuya yaşatmak da ayrı bir başarı, bu konuda tebrik edebilirim yazarı.
Hikayede anlam veremediğim, neden diye sorguladığım pek çok yer oldu.
Özellikle başkahramanı beni delirtti.
Kendisini toplumun içinde bir yere koyamayan ve bunun sebebinin bazen insanlardan bazen de kendisinden kaynaklı olduğunu söyleyen birisi. İnsanlara rol yapan,gerçek kimliğini saklayan, çocukluğundan beri onları güldürmek için “soytarı” dediği karakteri ile var olmaya çalışıyor. Fakat zamanla içki ve kadın bağımlılığına düşüyor. Kendi hayatını mahvettiği yetmiyor ve onun iyiliğini düşünen insanları ya da hayatına giren kadınları da karanlık girdabının içine sürükleyerek yok ediyor. Hatta bir kadınla intihar ediyor. Kendisi kurtuluyor ama kadın ölüyor. İşte böyle lanetli bir arkadaş kendisi.
Gerek var mıydı bütün bunlara, ne yaşamış olabilirsin ki bunca kötülüğü kendine ve çevrene yaşattın diye sorguladım kitap boyunca.
İşin sonunda, hikayedeki karakter ile yazarın hayatının neredeyse aynı olduğunu öğrendim. Açıkçası üzüldüm. Kalemi kuvvetli bir yazarmış, orası aşikar. Fakat hayatının bu denli trajik olmasının sebebi sanırım sadece iç dünyasında, kendiyle yaşadıkları diye düşünüyorum. Varoluşsal bir sancının yansımalarıydı tüm hikaye.
Kitaptan çok derin manalar çıkarmaya çalışanları anlayamıyorum. Yazar kendi hayatını bir karakter etrafında kurgulayarak anlatmış. Tabi ki herkes bir pay çıkarabilir. Ama benim maalesef özdeşleştiğim hiçbir nokta olmadı.
Maalesef yarım bıraktım.
Diyeceksiniz ki “Zaten 45 sayfa bir şey nasıl okuyamadın?”
Hiç içimden gelmedi okumak. 15 sayfa falan okudum ve devam etmek istemedim. Çünkü savaş taktikleri veren bir kitap benim pek tarzım değilmiş onu anladım. Aslında kitabın alt manalarının olduğunu, kişisel gelişime faydalı bir eser olduğunu söyleyenler var, doğrudur. Fakat bunun savaş başlığı adı altında verilmesi beni bunalttı ve sıktı. Hele ki böyle bir dönemde, gündemde Ukrayna-Rusya savaşı varken.
Belki de şu an bu kitabı okumak için uygun bir ruh halinde değilimdir. Başka bir zaman okuduğumda belki bu söylediklerime katılmayabilirim bile. Ama şimdilik böyle düşünüyorum.
Bir yer hayal edin; insanların hiç yüksek sesle konuşmadığı, sokakların sessiz olduğu, polislerin ve avukatların yıl boyunca hiç iş yapmadığı, kimsenin negatif hiçbir duygu ve düşünce barındırmadığı, huzur içinde yaşanılan harika bir ülke.
Buranın ismi Quikuendone. Gerçekten de böyle barışçıl bir toplum halinde yaşıyor bu insanlar. Fakat bir gün bu ülkeye Doktor Ox adında bir bilim adamı geliyor. Bir aydınlatma projesinin olduğunu ve bunu Quikuendone ülkesine yapmak için geldiğini söylüyor. Fakat işin aslının hiç de böyle olmadığı çok geç olmadan anlaşılıyor.
Kitaptan çıkarabilecek en net yargı şuydu benim için;
Bilim, kötü insanların elinde bir felakete sebep olabilir.
