YARA
Bir Yara,
Korkunç Bir Hüzün,
Bir Filozofun İntiharı,
Küçük Bir Çocuğun Ölümü,
Ağır Bir Dik Duruşun- Kendi İçinde Sonu Gelmez Utancı,
Bazen Bir Kurşun
Bazen Bir Yitiş
Sonu Ne Olursa Olsun
Fark Etmez
Cesur Olun
Gerçeği Görmek
Gerçek Kişiliğinizi Doğuracak
Ve Sizi Özgürleştirecektir.
ŞEYTANIN FELSEFESİ - S 590
(Berke kanlar içinde yatıyor Nöbetçi ise yanıbaşında can çekişiyordu. Çocuğun yüzünde ölümün ağırlığı vardı ancak Nöbetçi garip bir şekilde fazla huzurluydu.İkisi yan yana yatıyor etraflarında ki topluluk ise zafer naraları atıyordu)
- ÇOK YAŞA ŞEYTAN
(Berke Nöbetçinin gözlerine baktı ve)
+ Nasıl hissediyorsun ?
-Hissetmiyorum ki yasak o bana,baktığın ölüm ölüm değil görürsen anlarsın ki bu yitiş gerçek değerimdir benim.
+ Ben çok korkuyorum
- Korkma
+Sen her şeyi bilirsin Nöbetçi. İyilik iyi midir ?
(Nöbetçi gridir,düşünemez,hissedemez,bir kavrama bağlılığı olamaz.
O ne yaşıyordur ne de ölüdür
Ölüm ile yaşam
İyilik ile kötülük arasındaki çizgidir Nöbetçi. Ancak son ve ilk defa duygularını karıştırdı çünkü çocuğu rahatlatma ihtiyacı duyuyordu.)
- İyidir
(Elini tuttu birbirlerine kocaman gülümsediler ve gözlerini yumdular)
(Yelekli cam mekandan olanları izliyor keyfinin yanında korkunç bir duygulanım bir hüzün geçiriyordu.)
Yelekli: Aptallar teslim olsaydınız yaşayacaktınız. GERİZEKALILAR ! KÖTÜLÜĞE TESLİM OLSAYDINIZ GÜÇLÜ OLACAKTINIZ!
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Biz,
Bizi vâr eden değerleri yitirdikçe
Hayattan, payımıza düşen yaşamın ölçüsünü azaltmış oluyoruz.
Peki bu yitikler bilinçli mi değil mi?
Farkında olmadıklarımızın farkına varmak için geç kalırken
Zamanında yakalayabileceklerimizi de elâlem olgusuna gömüp,
Ölmeden evvel ölüp*
Çiçek gibi açacakken solup
Gülebilecekken ağlamayı seçip yitiyoruz.
Ve bu yitiş bizi
Telafisi olmayan yıllara
Şifası olmayan karanlığa sürüklüyor.
Bundan mütevellit
Değerimizi bilmeli,
Hakiki değerin peşinde olmalı
Yitiklerimize sahip çıkmalıyız.
*
Buradaki ölmeden evvel ölmek mevzubahsi
Aslolan mânâsıyla değil de mecazın kıyısındaki haliyle mevcut.
Zira,
Ölmeden evvel ölmek için de
Hayatın içinde bi yaşam inşâ etmek gerekiyor.
Bazı yollar sadece kaybolmak için yürünür. Çünkü insan, en çok kendi içinde yitince bulur asıl kimliğini.
Nâzım Hikmet’in “Yitirdim kendimi kendi içimde...” diyerek tarif ettiği o derin boşluk, aslında Nuri Pakdil’in “Biz yitire yitire kazandık kendimizi...” dediği o büyük varoluşun başlangıcıdır.
Biri hasretle yanan bir yüreğin içsel sürgününü, diğeri ise kayıplardan süzülerek gelen bir bilgelik duruşunu anımsatıyor bizlere. Zıt kutupların aynı hakikatte buluşması gibi; eksilmeden dolmak, yitmeden bulmak mümkün değil.
Dünya telaşında bir şeyleri kaybetmekten korkuyoruz. Oysa belki de asıl kazanç, yüklerimizden ve sahte benliklerimizden kurtulduğumuz o “yitiş” anında gizlidir.
Nazım 
Nazım Hikmet Ran Nuri 
Nuri Pakdil
Nazım Hikmet Ran Nuri Nuri Pakdil
