Yakup Dağ
@ykp_dg
13 okur puanı
Ocak 2018 tarihinde katıldı
Bir şeyin senin olup olmadığını anlamak istiyorsan onun için kendini defalarca ikna etmeye çalışıyor musun, yoksa kendi akışında zaten sana mı geliyor, buna bak. Çünkü zorladığın hiçbir şey sana huzur vermez. Doğru olan seni bekletmez, susturmaz, çürütmez. Yanlış olan ise, en parlak haliyle bile içinde bir boşluk bırakır. İçinde sessizliği değil, sürekli bir kavga varsa bil ki o yol senin yolun değildir. Zorlamaya ihtiyaç duyduğunuz her şey aslında size ait değildir.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Gerçek doyum, dış dünyadan ne aldığımızla değil, iç dünyamızda neyi deneyimlediğimizle ilgilidir.Zihnimiz, en büyük zenginliğimizdir. Açlığın verdiği lezzet, yorgunluğun getirdiği derin dinlenme ve sevginin inşa ettiği o sarsılmaz aidiyet hissi, paranın satın alamayacağı kadar gerçektir. Bu, mutluluğun bir hedef değil, anlamlı bir yaşamın doğal bir yan ürünü olduğunu hatırlatan, ruha şifa veren bir bilgeliktir. En büyük lüksümüz, koşullara rağmen iyi hissetme gücümüzü kendi içimizde taşıyor olmamızdır.
Puan vermedi·222 syf.·
10 günde okudu
·2025 13. kitabı
Dolu rüzgârla çıkıp ufka giden yelkenli!
Gidişin seçtiğin akşam saatinden belli.
Ömrünün geçtiği sahilden uzaklaştıkça
Ve hayâlinde doğan âleme yaklaştıkça,
Dalga kıvrımları ardında büyür tenhâlık
Başka bir çerçevedir, git gide dünyâ artık.
Daldığın mihveri, gittikçe, sarar başka ziyâ;
Mâvidir her taraf, üstün gece, altın deryâ…
Yol da benzer hem uzun, hem de güzel bir masala
O saatler ki geçer başbaşa yıldızlarla.
Lâkin az sonra lezîz uyku bir encâma varır;
Hilkatin gördüğü rü'yâ biter, etrâf ağarır.
Som gümüşten sular üstünde, giderken ileri
Tâ uzaklarda şafak bir bir açar perdeleri
Mûsıkîsiyle bir âlem kesilir çalkantı;
Ve nihâyet görünür gök ve deniz saltanatı.
Girdiğin aynada, geçmiş gibi dîğer küreye,
Sorma bir sâniye, şüpheyle, sakın: "Yol nereye?"
Ayılıp neş'eni yükseltici sarhoşluktan,
Yılma korkunç uçurum zannedilen boşluktan
Duy tabîatte biraz sen de ilâh olduğunu,
Rûh erer varlığının zevkine duymakla bunu.
Çıktığın yolda, bugün, yelken açık, yapyalnız,
Gözlerin arkaya çevrilmeyerek, pervâsız,
Yürü! Hür mâviliğin bittiği son hadde kadar!… İnsan, âlemde hayâl ettiği müddetçe yaşar.
Yahya Kemal Beyatlı