"Bu devir, sıradan insanın en parlak zamanı; duygusuzluğun, bilgisizliğin, tembelliğin, yeteneksizliğin, hazıra konmak isteyen bir kuşağın devridir."
Kimse bir şeyin üzerinde durup düşünmüyor. Kendisine bir ülkü edinen neredeyse yok. Umutlu birisi çıkıp iki ağaç dikse herkes gülerek: "Yahu bu ağaç büyüyünceye kadar yaşayacak mısın sen?" diyor.
İyiliği önemseyenler, insanlığın yıllar sonraki sürecini kendilerine dert ederken diğerlerinin böyle bir kaygısı hiç olmuyor. Gelecekten kime ne ki! Herkes, yarın sabah çekip gidecekleri bir handaymış gibi yaşıyor. Herkes kendini düşünüyor. Söylemesi güç ama günümüz insanı kapabileceğini kapıp, geride kalanların yaşayacağı zorluğu gram umursamıyor.