Korku cezadan çok daha beterdir.Çünkü ceza bellidir, ağır da olsa hafif de, hiçbir zaman belirsizliğin dehşeti kadar o sonsuz gerilimin ürkünçlüğü kadar kötü değildir.
Hepimizin zayıf anları olur, ağlayabildiğimiz için çok şanslıyız, gözyaşları bizi çogu kez huzura kavuşturur, aglayamadıgımız zaman ölecek gibi oluruz.
Zaman geçtikçe,birlikte yaşarken ve genetik değişimler olurken, vicdanımızı giderek damarlarımızda dolaşan kanın rengine ve gözyaşlarımızın tuzuna buladık. Bu da yetmiyormuş gibi gözlerimizi içimizi gören birer aynaya dönüştürdük, sonuçta gözlerimiz ,ağzımızda inkar etmeye çalıştığımız şeyleri çoğu zaman hiç çekincesiz gözler önüne serer hale geldi.