Dur gitme Kürt kızı
Gece sensiz çok soğuk olur
Dağlar bile adını sayıklar
Allah’ım…
İçimde susturamadığım bir sızı var.
Geceleri omuzlarıma çöken ağırlığı, kalbimdeki korkuyu, kemiklerime işleyen acıyı yalnız Sen biliyorsun.
Ben bazen ağlamak istiyorum ama gözyaşım bile
Birer birer söndü içimin ışıkları,
Sessizce terk etti limanı gemiler.
Yorulmuş bir savaşçı gibi şimdi yüreğim,
Ne bir çağrı duyar, ne bir ses bekler.
Tükendi umudum, yoruldu yollar,
Gözümün değdiği her yer sis şimdi.
Hani o göklere sığmayan hayaller?
Zamanın çarkında birer iz şimdi.
Kuru bir yaprak gibi rüzgarın önünde,
Savrulup durmaktan yoruldu hisler.
Ne bir bahar bekler bu yorgun takvim,
Ne de penceremde o eski sesler.
Geriye kalan sadece derin bir sükut,
Kendi külüne gömülen bir ateş gibi.
Gidiyorum işte, heybemde yalnızlık,
Batan bir günün hüzünlü kardeşi gibi.
Bir takım bıkkınlıklar
Yorgunluğun gelebileceği her manada yorgun düştü yüreğim. Dinlenmek diye bir şey var lakin dinlenmenin çeşitleri tatmin etmez oldu. Uyumak, uzanmak, kitap okumak, müzik dinlemek, bir işle meşgul olmak... Dinlenmenin tek bir çesidini deneyimlemek nasip olmadı. Masum bir gönle yaslanıp uyumak... Belki tüm yorgunluklarımın sebebi hikmeti budur. Bizatihi masum olmak masum bir yüreği dayanak olarak kazanmak nasip olsun.
