KIYININ ARDI 2
Hiç anlatamadığım hüznümü anlatamayarak çoğalttım.
Anlatsam.
Anlatsam ve sen de yanlış anlarsan.
Hüznüme yer kalmaz ve de anlamayışına.
Öyle kalabalık ki kalbim; hangi cesedi nereye gömdüm bilmiyorum.
Bilsem.
Bilsem ve sen de dalga geçersen.
Kalbime yer kalmaz ve de insafsızlığına.
Ruhum, bedenimden nasıl çıkacağını öğrendi.
Hüzünden.
Hüzünden ölürsem ve sen de beni hissetmezsen.
Toprak bir anne gibi kucaklar beni, senden.
Boğazımı sıkıyorsun hayat.
Yeter.
Yeter öldüm, yaşayacak mecali göremedim ben.
Ah bir bilsen.
Bilsen sevmek kıyıdaki umudu nasıl büyütüyor.
Fazla büyürse kıyıdan düşerim onu da biliyorum.
Sıkma artık boğazımı hayat
Ben öldüm zaten sevilmeyerek.
Ruh bir kere veda edince bedende hırsızlar gezer.
Beni kıyıdayken iterek öldürdüler.
Toprak oldum kıyımla beraber.
Toprak olursam.
Toprak olursam ve sen de unutursan beni.
Üzerimdeki gülü soldurmak için yine yaşarım ben.
—Anne müsaade eder misin? Senin dizine yatayım…
Hani ya bir vakitler beni dizine yatırır da saçlarımı okşardın? İşte yine öyle yatayım, beni öyle, güya sekiz on yaşında bir çocuk gibi okşa… Ah! Bilsen, anneciğim, bugün okşanmak, sevilmek için ne kadar ihtiyacım var!
Masum aşklar
Artık hiç kimsenin bakmadığı bir karanlıktayım
Yalnızlık öyle biçare yerleşmiş ki boğazıma
Güç bela yutkunmaktayım
İçimi eline aldı, bir güzel çitiledi, güneşe serdi, ruhumu havalandırdı bu kitap. Yüzümde sürekli bir gülümsemeyle okuyup bitirdim.
İngiltere’nin bitmek bilmez yağmurundan ve hastalıklardan bıkıp
