Oya Taşanlar
@yoyoya
48 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yer yer gereğinden fazla etkilendim, çünkü akıcı ve süssüz, kitabın net diliyle beni farkettirmeden çoktan içine, dünyasına kabul ettiğini gördüm ortalarına doğru. Bu kadar etkilenmeme şaşırdım...Çünkü aslında günümüz dünyasında her gün binlerce olay oluyordu, artık her şey olağandı. Ama onyedi yaşındaki Cem’in anlatımı beni onyedi yaşımdaki bi yerden yakaladı belki de...Onunla kopmadan tecrübe ettim bütün yolunu...
Sonra giderek masalsı bir şekilde evrildi, inceldi, sönümlenerek bitti kitap, müzik gibi.İçimde zarif bir şiirsellikle, artık aştığım, kabullendiğim bir hüzün kaldı.
Genlerimizden ve atalarımızdan bize, içimize işlenmiş “yazımızı” bir ömür boyu nasıl da şifalandırmaya çalışıyoruz, çırpınıyoruz ve bazen de boğulup, kayboluyoruz kaderimizde...
Ama hep umut var bence insan için...
Aslında bütün “sevaplardan” da beraber sorumluyuz, bütün “günahlardan” da...
Not: İncelemeleri kitabı incelemek için (inceleme kelimesi yaşadığım duygusal tecrübe için fazla ciddi ve samimiyetsiz geliyor) değil kitabın kapağını bitirip, kapattıktan sonra içimden akan düşüncelerin kaybolmaması, unutmamak için not düşüyorum.O nedenle kısa tutuyor, sevgiler diliyorum.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bu bakış açısına göre hep beraber elele tutuşup intihar etmeliyiz sanırım, çünkü makineden başka bi şey değiliz...
Uzun uzadıya “İnsanın iyi kötü bütün eylemlerinin veya eylemsizliğinin sebebi kendi vicdanını rahatlatmak içindir.” diye savunan bir metin.Bütün kitap bu fikrin etrafında dönen örnekler, sorular ve kendince kanıtlamalar ile geçiyor. Diyalog halinde akıyor, ya da pek de akmıyor mu demeliyim? Sanırım biraz kızgınım bu bizi sorumlu tutmayan bakış açısına.
Daha fazla kendi düşüncelerimi aktarıp, bu kitapla ilgili merakta olan ve okumak isteyen kimselerin hevesini kırmak istemem o nedenle kısa kesmeye çalışacağım.
Ben kitaptaki sava katılmıyorum, evet asıl sanatçı Tanrı’dır, ancak insanı da Tanrı yaratmış, sanatını eserine aktarırken kendinden bir parça vermiştir.
Amaç ne olursa olsun, iyi eylem iyidir ve bütüne fayda etmektedir, insan bu bütünün parçasıdır, tek değildir, kendi kârını bile düşünse varoluşa hizmet etmektedir.
Yani sonuç olarak eğer bir makine fikri varsa, insan tek bir makinenin içinde işleyen milyonlarca dişliden bir tanesidir, o makinenin çalışması için yaşar.
Kaldı ki zaten ahlaki değer olarak insan böbürlenmemelidir, ama daha iyi bir insan olabilmek için bütün kitabın anlattıklarının tersine inanmak zorundadır.Hayat tiyatrosunun, hayat makinesinin, gelişimin amacı budur...
